Suede - Autofiction  (Waardering Muziekwereld) 8

Suede - Autofiction

Je kan veel van Suede zeggen, maar de iconische Britpopband maakt nooit twee keer dezelfde plaat achter elkaar. Dat was al niet het geval tijdens de hoogtijdagen in de jaren negentig, toen een plaat vol puntige hitsingles (Coming Up) volgde op een barok meesterwerk (Dog Man Star). In de huidige post-reüniejaren is het niet anders. Dus ligt er met Autofiction nu een licht ontvlambare energiebom als opvolger van het topzware en theatrale The Blue Hour uit 2018.

Een plaat waarop de band het opnameproces als een optreden benaderde en foutjes op de koop toe nam. Nu heeft Suede gelukkig een geweldige livereputatie, waardoor die zogenaamde ‘uitglijders’ beperkt blijven tot een minimale tempoversnelling op de ijzersterke single She Still Leads Me On. Verder laat Brett Anderson zich hier en daar iets teveel meeslepen, waardoor die karakteristieke overslaande stem op een song als Black Ice net te ver over het randje schiet. Het zijn nauwelijks minpuntjes als er zoveel tegenover staat: euforische liedjes (15 Again, The Only Way I Can Love You), groots galmende refreinen (It’s Always The Quiet Ones) zoals alleen Suede die kan schrijven en Richard Oakes die op het al even dampende That Boy On The Stage als een bezetene aan de tremolo op z’n gitaar trekt en eigenhandig een spookhuis neerzet. Je voelt de duivel op de hielen en ruikt het zweet van urgentie. Suede klinkt op hun beste album sinds hun comeback bij vlagen zowaar weer net zo gevaarlijk als vroeger.

 

Recensent: Raymond Rotteveel

Bron: www.oor.nl

Direct link: Recensie: Suede - Autofiction (album) | OOR

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 11 oktober 2022

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex