Katherine Priddy - The eternal rocks beneath  (Waardering Muziekwereld) 9

Katherine Priddy - The eternal rocks beneath

Reeds in een vroeg stadium attendeerde Theo Volk mij op deze plaat. Traditionele folkmuziek kan werkelijk subliem zijn, en dat heeft bij mij primair te maken met de geloofwaardigheid ervan, naast de uitvoering. Soms wanneer het te lieflijk wordt, te sprookjesachtig, dan pas ik. Er gebeurt voldoende binnen de Britse folk, maar evengoed ligt mijn aandacht daar slechts matig. Naar wat ik las zaten liefhebbers van dit genre reikhalzend uit te kijken naar de debuutplaat van Katherine Priddy. Ze trad al her en der op, maakte muziek, en wist daarmee zichzelf onder de aandacht te brengen. Ze heeft verschillende EPís gemaakt, zoals een reeks onder de naam The Old Tree Sessions, met daarop coversongs. De eerste uit de serie dateert van 2013. Haar EP Wolf (van 2019) wist menig luisterend oor te vinden, zoals dat van Richard Thompson. Hij was uitermate opgetogen. Wolf werd, net als haar debuut, gemaakt met Simon Weaver.

The Eternal Rocks Beneath is een serieus ambachtelijk werkstukje geworden. Tien nummers die nauwgezet werden uitgevoerd, waarbij een schat aan traditionele instrumenten het album van de grond trekken, aangezwengeld door Katherineís zang. The Spring Never Came is weliswaar door Katherine Priddy zelf geschreven, zoals alle tracks op dit album, maar kent de kenmerken van een goed traditioneel nummer. Haar engelachtige stem behoeft weinig instrumentatie om de beoogde weemoed, die voor dit nummer nodig is, naar voren te brengen. Haar zang is werkelijk enorm zuiver. Ze pakt zowel de lage regionen als momenten waarop ze in de hoogte gaat. ĎI miss you so much, that I canít seem to breath.í

Volgens eigen zeggen hebben musici als John Martyn en Nick Drake haar geÔnspireerd. Geen verkeerde referenties, maar ik hoor hen niet terug bij de uitvoering van haar nummers. Die vergelijking vind je wellicht terug in haar teksten. Ze wordt tevens geÔnspireerd door de natuur, en ook de (Griekse) mythologie komt voorbij. In de natuur vind je behalve schoonheid ook een ongenuanceerde hardheid. Zo zou muziek ook moeten zijn. En zolang iets puur is, en oprecht, dan kan het niet verkeerd zijn. Geen toevoegingen, maar je uitsluitend beperken tot de basis. Het is dat wat men heeft gedaan op dit album. Indigo opent verwachtingsvol het album, en zo voert Katherine je mee in haar wereld. Een gevarieerd geheel, met (voor mij) The Spring Never Came als een uitzinnig hoogtepunt, waarbij ik niets wil afdoen aan de kwaliteit van het bewierookte Eurydice. Ach, we zijn al bijna aan het eind van 2021, de gemiddelde folkliefhebber heeft dit album al lang gevonden.

Recensent: Rein van den Berg (Blog Johnnys Garden)

Direct link: The Eternal Rocks Beneath Ė Johnny's Garden (johnnysgarden.nl)

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 6 januari 2022

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex