Gabriella Cohen - Blue no more  (Waardering Muziekwereld) 9

Gabriella Cohen - Blue no more

De Australische muzikante Gabriella Cohen verrast wederom met een collectie volstrekt onweerstaanbaar lekkere popliedjes, die echt veel beter zijn dan je bij eerste beluistering denkt. Ik was zeer gecharmeerd van de eerste twee albums van Gabriella Cohen en ook het deze week en overigens vrij anoniem verschenen derde album van de muzikante uit Melbourne is weer heerlijk. Blue No More is net zo onweerstaanbaar als zijn twee voorgangers, maar een stuk veelzijdiger. Het album opent met een paar behoorlijk lichtvoetige popliedjes, maar langzaam maar zeker wordt de sfeer donkerder en intenser en worden de songs experimenteler. Het lijkt op het eerste gehoor misschien niet zo bijzonder wat Gabriella Cohen doet, maar ook dit album bevat weer geweldige popsongs en wat worden ze goed en veelkleurig uitgevoerd. Topalbum nummer drie van deze Australische muzikante. Ik was in de allereerste dagen van 2017 heel enthousiast over het helemaal aan het eind van 2016 verschenen Full Closure And No Details van de Australische muzikante Gabriella Cohen. Omdat het album pas in het prille voorjaar van 2017 officieel in Nederland werd uitgebracht, kon ik het album aan het eind van 2017 opnemen in mijn jaarlijstje, waarin het debuut van de muzikante uit Melbourne verrassend hoog eindigde. Op haar debuutalbum liet Gabriella Cohen zich stevig inspireren door de Phil Spector girlpop uit de jaren 50 en 60, maar de Australische muzikante sleepte er van alles bij. Full Closure And No Details was een album waar ik in ieder geval heel vrolijk van werd en dat was niet anders met het in de zomer van 2018 verschenen Pink Is The Colour Of Unconditional Love, dat wat verder was verwijderd van de girlpop van Phil Spector en ook wat minder donker klonk, maar zich wel vooral liet be´nvloeden door muziek uit met name de jaren 50 en 60.
 

Deze week dook Gabriella Cohen op met haar derde album, Blue No More. Het is een album dat ontbrak in de meeste releaselijstjes van de afgelopen week, maar gelukkig viel een Instagram post van de muzikante zelf me net voldoende op. Blue No More ligt deels in het verlengde van zijn twee voorgangers, maar klinkt toch ook weer net wat anders. Gebleven zijn de invloeden uit een soms heel ver verleden, al zijn het wel net wat andere invloeden die Gabriella Cohen verwerkt in haar muziek. Gebleven zijn gelukkig ook de popliedjes waar ik in ieder geval heel vrolijk van word. Vergeleken met zijn twee voorgangers klinkt Blue No More vooral een stuk diverser. Gabriella Cohen laat op haar derde album haar meest zorgeloze en lichtvoetige popliedjes tot dusver horen, maar staat ook garant voor donker getinte muziek met vooral invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. De wel erg aanstekelijke popsongs aan het begin van het album kunnen menig muziekliefhebber op het verkeerde been zetten vrees ik, maar luister vooral verder, want op de tweede helft van het album laat de Amerikaanse muzikante horen dat ze ook met folk-noir en met zeer soulvolle tracks uit de voeten kan en ook voor een bluesy rocksong draait ze haar hand niet om. Blue No More lijkt een album zonder muzikale en vocale hoogstandjes, maar schijn bedriegt. In een aantal tracks is de instrumentatie echt wonderschoon en waar Gabriella Cohen de ene keer wat nonchalant zingt, staat ze de volgende keer garant voor kippenvel. Alles op dit album is uiteindelijk veel beter dan het bij vluchtige eerste beluistering lijkt. Blue No More is zoals gezegd het meest veelzijdige album van de muzikante uit Melbourne tot dusver en dat is zowel de zwakte als de kracht van het album. De songs op het album schieten aan de ene kant wel erg veel kanten op, waardoor de consistentie wat ontbreekt, maar aan de andere kant laat album nummer drie nog veel beter horen wat Gabriella Cohen allemaal in huis heeft.

Full Closure And No Details en Pink Is The Colour Of Unconditional Love waren toch vooral albums waar ik vrolijk van werd, maar op Blue No More hoor ik ook het eigenzinnige talent van Gabriella Cohen. Ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van dit album, maar mij had de Australische muzikante direct weer te pakken met haar tijdloze popliedjes, die eigenlijk alleen maar leuker en zeker ook interessanter worden.

Recensent: Erwin Zijleman (Blog de Krenten uit de Pop)

Direct link: De krenten uit de pop: Gabriella Cohen - Blue No More

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 maart 2022

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex