ZAZ - Sans tsu tsou (Waardering Muziekwereld) 8
Exact een jaar geleden maakten we met enige vertraging kennis met de muziek van ZAZ, een Frans collectief aangevoerd door zangeres Isabelle Geoffrey. De voorbode, het zwoel gefluisterde ‘Port Cotton’ trok tijdens de zomermaanden al onze aandacht maar toen we de voltallige cd in handen kregen en aandachtig beluisterd hadden geraakten we toch een beetje in de ban van deze jonge vrouw. Je moet het toch maar aandurven als jonge chanteuse in het werk van de Parijse straatmus en gevierde diva Edith Piaff te bladeren. Met haar hese stemtimbre komt Isabelle er bovendien nog meer dan behoorlijk mee weg. Met haar tomeloze inzet en ondersteund door een persoonlijk repertoire dat moeiteloos van chanson naar jazz pendelt met tussendoor sprankelend popwerk en ondersteund door een hecht spelende backingband, behoort de jongedame ongetwijfeld tot het beste wat we sinds lange tijd van onze Zuiderburen mochten beluisteren. Dat ze ook op het podium een sensatie is wordt met deze verzameling van concertfragmenten nog eens ondubbelzinnig aangetoond. Zowat het integrale debuut passeert hier voor een levend(ig) publiek dat zowel in de intimistische concertzaal als op afgeladen festivalpleinen zich onvoorwaardelijk laat meedrijven op de afwisselend ontroerende en aanstekelijke podiumverrichtingen van ZAZ. Prachtsongs als ‘Le Long De La Route’, het sterk aan het parlando van Maurane herinnerde ‘Prends Garde A La Langue’, de emotioneel geladen Piaff ode en het eerder genoemde ‘Port Cotton’ passeren de revue, samen met het bluesy ‘Eblouie Par La Nuit’ en meezinger ‘Je Veux’. Het ondertussen vertrouwde repertoire wordt aangevuld met een onstuimig rockend ‘Aux Détenteur’ maar Isabelle maakt vooral indruk met de schrijnende pianoballade ‘J’Arrive Pas’. Kortom, een fraaie staalkaart van de ontwapende podiumverrichtingen van ZAZ. Op de bijgeleverde DVD kan je al dit fraais op prima geregistreerd beelden aanschouwen met als bonus niet onaardige informele akoestische sessies met bossanovaritmes in ‘Corcovado’ en door zigeuner gitaren aangedreven jazzy werk van Aznavour gecombineerd met impressies van een bezoek aan het New Yorkse Brooklyn. Bijzonder leuk is de improvisatie van ‘Summertime’ in het gezelschap van Angelique Kidjo ergens in een plaatselijke flat. Uiteraard mag Brel niet ontbreken op dit festijn en met ’Ne Me Quitte Pas’ neemt Isabelle stijlvol afscheid.
Cis van Looy
Bron: http://www.keysandchords.com
Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 januari 2012
|
|