Wilco - The whole love (Waardering Muziekwereld) 8
Wilco is de laatste tien jaar de hoofdleverancier van prachtige albums. Met hun nieuwe werkstuk The Whole Love zou de Amerikaanse band een nieuwe richting inslaan. Dat is echter slechts ten delen waar maar wat geeft het. Terwijl iedereen nu al inzet op de nieuwe cd van Coldplay of Snow Patrol die later dit jaar komen, komt het gluiperige Wilco met een meesterwerk. Alweer een meesterwerkje hoor ik U denken? Jawel, want The Whole Love grijpt je net als de meeste voorgangers na een paar luisterbeurten onbarmhartig bij de keel. Terwijl ze het de luisteraar vanaf de start het toch behoorlijk moeilijk maken. Het album opent immers met ruim zeven minuten chaos in de song Art of Almost. Maar hebben de heren dat trucje ook al niet eerder uitgehaald bij hun beste album tot nu toe, Yankee Hotel Foxtrot uit 2002? Ik zal ook meteen eerlijk zijn. The Whole Love heeft net niet de impact van die plaat waarop werkelijk alles klopte maar komt wel erg dichtbij. Misschien hadden de Amerikanen dan nog wat meer eigenwijsheden moeten debiteren zoals in de eerste song waar een traditionele melodie de strijd aan gaat met een rare sample en een overdosis aan piepgeluiden. Wat meteen opvalt aan de songs van The Whole Love is de meer dan nadrukkelijke aanwezigheid van de bas. Bijna elk nummer krijgt bassist John Stirratt de ruimte op zijn loepzuivere en altijd aan Paul McCartney refererende lijntjes in te zetten. Het geeft het groepsgeluid duidelijk meer body en power. De ingespeelde band komt halverwege de plaat pas echt goed op gang en vallen songs zoals Open Mind, Capitol City en Dawned on Me duidelijk in het rijtje van nieuwe Wilco-classics. Meest briljante nummer is de ruim 12 minuten durende titelsong die hier als slotakkoord is ingezet. Alles komt hier tezamen: een briljante melodie, fantastisch samenspel en werkelijk sublieme pianopartij. Het is dat de lat bij Wilco-platen zo hoog gelegd moet worden. The Whole Love is een plaat die dichter aankruipt tegen mijn favoriete Wilco-album Summerteeth dan andere albums. Dat is misschien een referentiepunt. Maar ach, laat je gewoon verrassen door de innerlijke pracht van misschien wel de beste band van Amerika.
Jean-Paul Heck
Bron: http://www.muziek.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 16 oktober 2011
|
|