Whelan - The story of Ike Dupree   (Waardering Muziekwereld)

Whelan - The story of Ike dupree

De Amerikaanse gitarist, songschrijver en bandleader Sid Whelan vormde in 2013 de naar hem genoemde band. Hun eerste album is het in datzelfde jaar verschenen, met blues gerelateerde ‘Flood Waters Rising’, dat het eerste deel is van een op stapel staande trilogie. Later zouden nog het op country gebaseerde ‘Grandpa’s Rye’ en het met rock en soul doordrenkte ‘New York Taxi’ moeten verschijnen. Ondertussen vloeiden echter weer een aantal songs uit Whelans pen, zodat een tussentijds album zich opdrong. En dat is ‘The Story Of Ike Dupree’ geworden. Geen samenraapsel van songs, maar een album met een thema. Tijdens de naweeën van de orkaan Katrina werd er in New Orleans nogal losjes omgesprongen met de politiebevoegdheden, wat al vlug tot misbruiken leidde. ‘The Story Of Ike Dupree’ vertelt het verhaal van een fictief persoon die strijdt tegen dit onrecht. Ike is geen heilige, niet perfect, maar via dertien songs wordt hij hier het symbool van overlevingskracht. Via de platencollectie van zijn vader kreeg Whelan, zeg maar samen met de moedermelk blues en jazz toegediend, wat duidelijk een invloed heeft op zijn songschrijven. Aangezien het Whelans eerste album is waarop hij gebruik maakt van een serieuze blazerssectie, moest hij allereerst op zoek naar iemand die bedreven was in het uitschrijven van arrangementen voor de toeteraars. Met Fred Wesley, geroemd om zijn werk met James Brown, Parliament Funkadelic en de Count Basie Band, kon hij geen betere keuze gemaakt hebben. Komt daar nog bij dat de grootmeester op de trombone  ook effectief meespeelt op dit album, dat diep in de blues geworteld is. ‘The Story Of Ike Dupree’ klinkt echter niet echt authentiek. Whelan laat zich inspireren door de pioniers van het genre, maar geeft er ook een hedendaagse touch aan. Zo krijgt het aan zijn echtgenote opgedragen ‘Every Time I See Her’, door het op Muddy Waters geënt gitaarriffje  een heerlijk boogie sfeertje. ‘Lonely Night’ straalt, mede door de creatieve horns, iets New Orleans uit en doet aan Dr. John denken, terwijl de titeltrack als het ware met een vleugje zwarte magie wordt geïnjecteerd. In het superfunky ‘Ice Water’ zie ik in gedachten James Brown vanuit het hiernamaals zijn bekende danspasjes ten beste geven. Zijn helden Sonny Terry en Brownie McGhee eert Whelan in stijl met een door harmonica gestuurde ‘Too Cold Ohio Blues’. Stilzitten wordt moeilijk wanneer de blazers de aftrap geven voor een swingend ‘The Rainmaker’, waarna we via een jazzy ‘Blues Said: “Old Man…” in een gore, met rook gevulde club belanden. Subtiele jump met een knipoog naar Louis Jordan en Rickie Lee Jones zorgen ervoor dat ‘That Lil’ Fice’ de zoveelste knaller op rij wordt. Zin in een man/vrouw duetje, dan bedient het jazzy bluesy ‘Steak For Two’ je op je wenken.
De fantastische originele songs, de relaxte laidback stem van Sid, de eigenzinnige funky blazers, de sensuele backing vocals en het hitsige gitaartje van Whelan maken van dit schijfje er eentje dat simpelweg de confrontatie mag aangaan met de releases van heel wat hedendaagse bluesartiesten.

Auteur: Lambert Smits

Bron: www.keysandchords.com/

Deeplink: http://www.keysandchords.com/album-review-blog/whelan-the-story-of-ike-dupree

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 5 juli 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex