The Sugarettes - Destroyers of worlds (Waardering Muziekwereld) 9
Een goed popliedje werkt verslavend. Wil jij steeds opnieuw aanzetten en meeblèren. Op den duur hoor je het zelfs de hele dag, heeft het zich een plaatsje in het hoofd afgedwongen en zing je het te pas en te onpas.
Destroyers Of The World, het tweede album van The Sugarettes, staat vol met deze drugs. Love In Stereo, Maybe You’re Broken Hearted Too?, Kon’nichiwa – om maar drie vrij willekeurige titels te noemen – zijn nummers die je bij de eerste luisterbeurt al mee gaat neuriën.
Aanstekelijke en herkenbare popmelodieën verpakt in kleine pakjes noise, waardoor ze toch af en toe even tegen de haren in strijken. De band uit Eindhoven rond Joep van Son en Mariska Louman is in het geluid duidelijk beïnvloed door de eerste helft van de jaren negentig.
Shoegaze, indiepop en noiserock worden door het gezelschap gecombineerd tot een eigen geluid, waar hier en daar ook nog eens Caribische klanken aan worden toegevoegd. Een zonnig, haast gelukzalig geluid, alsof Sonic Youth, Seam en Superchunk samen met een steeldrumband een plaat hebben opgenomen.
Hoewel de titel anders impliceert, draait Destroyers Of The World rond de liefde die Van Son en Louman na vijftien jaar vriendschap in elkaar vonden. Dit ging klaarblijkelijk niet zonder slag of stoot en de twijfels, spanningen, maar ook de uiteindelijke overgave aan de feromonen worden hier in elf stuks bezongen.
Voortdurend upbeat, zonder gezapig te worden en met de nodige gitaarerupties trekt The Sugarettes je door de plaat, met als voornaamste resultaat dat de liefde, lust en verliefdheid overslaat. Als de dichtgeplamuurde hi-hat van Rave On het album letterlijk dicht kleppert, wil je nog maar een ding; nog een keer mee op de feromonentoer.
Tjeerd van Erve
Bron: www.nu.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 augustus 2012
|
|