The Strokes - Angles (Waardering Muziekwereld) 6
We hadden ons bijna verslikt in de titel van de nieuwe van The Strokes. ‘Angels’ bleek ‘Angles’ te zijn en dat stelde ons gerust. Van de heren is er immers veeleer een hoek af dan dat ze als engeltjes door het leven wandelen. Over de kwaliteit kan je met fans discussiëren, maar dat ‘Angles’ een onsamenhangend album is, daar kunnen ook zij moeilijk om heen. De voorbije vijf jaar liet het vijftal vooral snel te vergeten soloalbums los op de wereld en verzandden ze op persoonlijk vlak verder in de clichés van het rock-’n-rollbestaan. De eerste tonen van opener Machu Picchu klinken verrassend zomers. Het doet denken aan de eerste tonen van Fool’s Gold’s gelijknamige debuutalbum. Het nummer ontpopt zich gaandeweg tot een frisse song die op een verfrissende manier teruggrijpt naar het vroege werk van de band en ons doet uitkijken naar meer. En zo staan er een paar aardige tracks op ‘Angles’. Gratisfaction, Under Cover Of Darkness en Taken For A Fool leunen heel erg dicht aan bij datzelfde geluid. Met Two Kinds Of Happiness komt de band nog net weg met een voldoende dankzij het puike gitaarwerk, al is van echte spanning zelden sprake waardoor het nummer een eeuwigheid lijkt te duren. Daarna gaat het licht uit en beginnen The Strokes verblind en richtingloos om zich heen te slaan. You’re So Right klinkt als een klungelige poging om de eigen sound met elektronica te verzoenen en datzelfde gevoel bekruipt ons ook bij Metabolism en Games, die alle richting, snedigheid en compactheid, toch de basis van een goede Strokesfrats, verloren hebben. De manier waarop het einde van Games in elkaar geknutseld is verraadt een gebrek aan inspiratie en legt een pijnlijke vinger op vijf jaar etterende wonden. Dat Call Me Back zo lijkt weggelopen uit de set van een gebuisde RockRally-deelnemer, willen we hier niet schrijven, maar nu het er toch staat, is er geen weg meer terug. Wat de bedoeling van deze plaat is, ontgaat ons eerlijk gezegd. Zelfs voor een matige ep is er te weinig materiaal. De conclusie is dan ook eenvoudig: Deze plaat is schoon behangpapier (met een hoes van de Belgische schilder Guy Pouppez) en een excuus om een drietal aardige nummers op de fans los te laten, een nieuwe tournee in elkaar te boxen en dan het licht uit te doen en met de handen in de schoot hopelijk diep in elkaars ogen te kijken vooraleer een vijfde studioalbum op te nemen.
Mattias Devriendt
Bron: www.damusic.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 mei 2011
|
|