The R.G. Morrison - Farewell my lovely (Waardering Muziekwereld) 9½
Ze wonen op een boerderij in het Zuidwesten van Engeland, maken muziek en runnen een platenwinkel. Ze zijn met z’n vijven, kleden zich alsof de tijd tachtig jaar heeft stilgestaan en hebben zich vernoemd naar bandleider Rupert Morrison. En o ja, een niet onbelangrijk detail: The R.G. Morrison maakt prachtige muziek, ergens tussen Britse folk en americana, tussen dromerige, akoestische singer-songwriterliedjes en country noir. In de meerstemmige zang vindt The R.G. Morrison bovendien aansluiting bij de huidige generatie neofolkies, zoals bijvoorbeeld hun landgenoten Mumford & Sons. Pastorale, beeldschone vormgegeven liedjes als Beckett, Grampher Kelly en de droeve pianowals I Won’t Waltz roepen dezelfde sfeer op als Hobotalk doet met zijn folkliedjes. Maar The R.G. Morrison tovert ook boeiende, complexe vergezichten tevoorschijn met schitterend opgebouwde songs waarin reverbgitaren fraai samenvallen met spannende strijkers (…Introducing Diamond Valley) en epische panorama’s met een climax van overstuurde gitaren (Songbird, Broken Hands). In It’s Not How You Love komt alles nog eens schitterend samen als de aanvankelijk sluimerende elektrische gitaren tot leven worden gewekt in een grootse finale. Een formidabel album, dit Farewell, My Lovely.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 27 september 2010
|
|