The Horrors - Skying (Waardering Muziekwereld) 8
Over dat cartooneske Horrors-debuut, Strange House uit 2007, moesten we ‘t maar niet meer hebben. Nee, laten we vooral de great leap forward die opvolger Primary Colours (2009) was als ijkpunt hanteren en dan constateren dat het nu verschenen Skying opnieuw zo’n sprong is, al twijfelen we nog over de precieze grootte en richting. Hoe zat ‘t ook alweer? De vijf Londenaren ontdeden zich op Primary Colours succesvol van hun imago van in zwart gehulde bastaardzonen van Robert Smith en Edward Scissorhands met een voorliefde voor aanstellerige horrorpunk met de galmknop op 11. Opeens bleken ze muzikaal wel degelijk wat te kunnen. Diverse soorten eighties-new wave herinterpreteren bijvoorbeeld, maar dan heel anders dan Interpol en Editors het deden. Er werden krautrock- en shoegaze-elementen geïntegreerd, producer Geoff Barrow (het muzikale brein van Portishead) zorgde voor een surrealistisch, bijna Brian Eno-achtig geluidsdecor en in plaats van Joy Division heetten de muzikale voorbeelden nu eens The Psychedelic Furs, Neu! en The Sound. En, niet onbelangrijk: de songs waren sterk. Die op Skying zijn dat ook en da’s alvast een goed begin, zeker nu niet Barrow maar de groep zelf achter de knoppen zat, wat opnieuw voor een beduidend ander geluidsbeeld heeft gezorgd: niks geen jengelende en fuzzende gitaren op een Motorik-ritme meer, maar pompeuze synthesizerwolken over een samenspel van bas en drums dat duidelijk in de leer is geweest bij Simple Minds, The Cure en – horen is geloven – de baggy ritmiek van het Stone Roses-tijdperk. Ook voor de rest is het soms wel erg makkelijk referenties turven: Echo & The Bunnymen, The Human League, The Verve en zelfs Suede (chapeau voor Faris Badwans imitatie van Brett Anderson in Monica Gems). Grote verdienste van The Horrors is echter dat die stijlcitaten, net als op Primary Colours, nauwelijks storen. Men doet er genoeg eigens mee en weet ondertussen heel slim elke saai- en voorspelbaarheid te vermijden. Let bijvoorbeeld eens op de noisy tempoversnelling halverwege Endless Blue, de trompetjes (!) aan het eind van Wild Eyed of de manier waarop klapstuk Moving Further Away de volle acht minuten meeslepend blijft. En als de songs dreigen in te zakken (Dive In, Still Life), zetten slimme refreinen ze wel weer overeind. Van die galmstem van Badwan moet je overigens houden, maar wees gerust: hij verzuipt geregeld in de amorfe synthbombast van Tom Cowan. Als gezegd, een revelatie als Primary Colours is Skying niet. Wél de tweede achtereenvolgende bevestiging dat dit het meest interessante en creatieve clubje is uit het gilde der eighties-heruitvinders. ERIK VAN DEN BERG
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 21 augustus 2011
|
|