The Bloodhounds - Let's loose  (Waardering Muziekwereld) 9+

The Bloodhounds - Let's loose

Het vanuit L.A. al sinds 1994 serieus aan de weg timmerende Alive Natural Sound Records is zich de voorbije maanden steeds nadrukkelijker gaan profileren als “a roots music force to be reckoned with”. Met acts als Hollis Brown, Lonesome Shack, Left Lane Cruiser en recent nog powerpopmonument Paul Collins scoorde men in ons boekje alvast zeer hoog. En dat gebeurt nu andermaal met “Let Loose!” van The Bloodhounds. Wat een plaat is me dat, zeg! Beter worden ze naar onze bescheiden mening gewoonweg niet meer gemaakt!

The Bloodhounds spelen een nadrukkelijk op tal van sixties-modellen geënte hyperaanstekelijke hybride van R&B, blues en rock & roll. An sich niets nieuws natuurlijk, ware het niet dat Aaron “Little Rock” Piedraita (leadzang en elektrische en akoestische gitaren), Branden Santos (elektrische, akoestische en slidegitaren, mondharmonica en zang), Johnny Santana (bas, banjo, mondharmonica en zang) en Mark Schafler (drums, washboard, percussie, mondharmonica, kazoo en zang) dat bijna doorlopend doen met een eigentijdse punkattitude en zo nu en dan ook met voorzichtige uitlopers richting Latin. Dat gegeven en de wetenschap, dat de vier afkomstig zijn uit East LA, doen een mens onwillekeurig terugdenken aan de prille dagen van Los Lobos. Net als het debuut van dat nooit meer echt uit ons hart verdwenen collectiefje vloerde ook de door de gerenommeerde Arthur Alexander geproduceerde eersteling van The Bloodhounds ons meteen volledig. Eén groot feest is het! Twaalf nummers lang, het ene al machtiger dan het andere. Forget about The Strypes en consorten! Die waren goed, maar dit is gewoon véél en véél beter…

Waag je bij gelegenheid bijvoorbeeld maar eens aan het de jonge Stones met gemak achter zich latende streepje stuiterende R&B dat “Indian Highway” is, aan het in diezelfde hoek actieve en na een wat bedaard aandoende intro door een scheurende mondharmonica en al even meedogenloze gitaren bij momenten compleet ontsporende “Wild Little Rider”, aan het omineus een eindje voor zich uit rockende “Saint Dee”, aan het net niet volledig akoestich gehouden (blues & roots) niemendalletje “Dusty Bibles & Silver Spoons”, aan de echt wel ongemeen catchy garagerocker “Crackin’ Up”, aan het bezwerende “They Call’m The LSC”, aan het burlesk-speelse tussendoortje “Hey Lonnie”, aan deluxe-rockertje “Security” en andere en je zal net als ons allicht met een zware verslaving opgezadeld achterblijven.

Killer stuff!

Bron: www.ctrlaltcountry.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 17 januari 2015

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex