Tara O'Grady - Black Irish (Waardering Muziekwereld) 9
Eén van de charmantste vocale platen van de laatste maanden combineert Ierse klassiekers met heerlijke jazz- en bluesarrangementen. Black Irish, want over dat album gaat het, is het opmerkelijke debuut van de Amerikaans-Ierse zangeres Tara O’Grady, die opgroeide in New York en haar zomervakanties doorbracht bij haar grootouders in het Ierse Donegal. Aan beide kanten van de oceaan luisterde Tara gretig naar platen van Louis Prima, Peggy Lee, Billy Holiday, Ella Fitzgerald, Nina Simone en Frank Sinatra, maar evengoed leerde ze – vooral dankzij haar muzikale grootmoeder – de Ierse volksmuziek kennen en waarderen. Black Irish is een sprankelende collectie Ierse songs die nog steeds de atmosfeer van Ierland uitademen. Maar door het jazz- en bluesjasje waarin O’Grady ze kleedt, hebben ze zich als volwaardig geïntegreerde immigranten een Amerikaans accent aangemeten. ‘When I was a child, my mother sent me to Irish step dance classes. I hated them,’ zegt Tara op haar website. ‘I could not for the life of me stand straight with my arms at my sides because I wanted to flail my arms and shake my hips. The same is with Irish music. I could sing in the traditional style, but my voice wanted to go in another direction.’ En die ‘andere richting’ is meteen de grootste charme van deze plaat. Klassieke songs als Danny Boy, The Water Is Wide, Wild Rover, Peggy Gordon en Molly Malone zijn al door ontelbare artiesten opgenomen, en heel vaak op een schitterende manier (luister maar eens naar de grandioze uitvoering van Danny Boy door Diane Krall en de Chieftains op Tears Of Stone), maar ze zijn nog nooit op déze manier aangepakt. O’Grady, die tijdens haar liveshow met veel plezier grasduint in country, folk, jazz, blues en rock-‘n-roll, swingt en croont op Black Irish in de traditie van de betere jazz-zangeressen uit de fifties en ze wordt daarbij piekfijn bijgestaan door een aantal uitmuntende muzikanten (maar gitarist Darren Wallis en saxofonist Michael Hashim verdienen zonder meer een extra vermelding) die haar retro swing ‘n blues met hun ogen dicht aanvoelen.
Martin Overheul
Bron: www.altcountryforum.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 16 februari 2011
|
|