Tannara - Trig (Waardering Muziekwereld) 8

Tannara - Trig

Soms heeft een mens wel eens wat geluk nodig in het leven, al was het maar door op een plompverloren dinsdagavond door Antwerpen te struinen op zoek naar een leuke plek om wat te drinken en daarbij plots op accordeon- en fiddle klanken te stoten, die, bij nader toezien, uit café Highlander blijken te komen. Dat is een Schotse pub waar ik voordien nooit kwam, maar waar ik die avond moeilijk weer buiten geraakte en ik ben er nog altijd niet uit of dat laatste meer met het gezelschap te maken had, dan wel met de band die er aan het spelen was. Die band, dat was het viertal Tannara, ons tot dan toe compleet onbekend, maar kennelijk in thuisland Schotland aan een steile opgang bezig in de traditionele folkscene. Dat resulteerde in onder meer het winnen van verschillende wedstrijden en in een platencontract dat vorig jaar een eerste worp lanceerde en het is uitgerekend dié cd, die vandaag op het oude continent uitkomt en die op ons bespreekstapeltje terecht kwam.

Het kwartet bestaat uit - in mijn ogen althans - jonge muzikanten, die nochtans stuk voor stuk nu al meesters zijn op hun instrumenten: fiddler Cameron Ross, harpiste Becca Skeoch, die live helemaal geen gebruik maakt van haar positie van enige vrouw in de band, maar des te meer knappe klanktapijten weeft, toetsenman Joseph Peach en gitarist/zanger Owen Sinclair, die het leeuwendeel van de eigen composities voor zijn rekening neemt. De plaat is een fijne mix van traditionele songs als Three Ravens, Queen Jane en When I First Came to Caledonia met nieuw werk van eigen of andermans makelij en dat levert een kleine drie kwartier heel fijn muzikaal amusement op.

Heuse liederen worden, zoals het hoort, afgewisseld met traditioneel klinkende dansjes en ook dat is typisch voor folkbands - elk van de muzikanten krijgt uitgebreid de kans om zijn muzikale kunnen te tonen, al verzandt dat op geen enkel moment in “uitpakken” met dat vermogen om noten te produceren. Integendeel, de vier lijken er een erezaak van te maken hun op traditionele leest geschoeid repertoire vooral in een eigentijds klankenpalet te gieten, wat vooral opvalt bij de harp en de fiddle. Waar de harp doorgaans de zachtere passages voor haar rekening neemt, durft Becca Skeoch wel eens een uithaal produceren, die je eerder in een rockband zou verwachten en gooit Cameron Ross er wel eens een akkoordenreeks op z’n viool doorheen, waar meer traditionele bands meestal maar één snaar per keer gebruiken. Dat de zang van Sinclair her en der gelijkenissen oproept met wat Eddie Verder deed in zijn Pearl Jam-periode, dat zal de band wellicht al tot vervelens toe hebben moeten horen, maar dat maakt de vaststelling er niet minder waarachtig om.

Samengevat: dit is een heel knap debuut van een jonge band, waarvan je nu al kunt voorspellen dat ze het zeer ver gaan schoppen. Ik mag hopen dat ze spoedig opnieuw onze kant uitkomen, zodat ik opnieuw kan gaan kijken en u zich kan overtuigen van wat ik toen meende gehoord te hebben; een heel beloftevolle groep, in wier handen de Schotse hedendaagse folk in goede handen is. O ja, voor ik het vergeet: meesteres-harpiste Rachel Newton zat in de producersstoel en die bracht zopas een geweldige nieuwe plaat uit met “Here’s My Heart Come Take It”!

Auteur: Dani Heyvaert

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/index.html?http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/JULI1/CD75.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 augustus 2017

Listen tracks

Video

Website

 

 

Terug naar Hoofdindex