Sweethead - Sweethead (Waardering Muziekwereld) 8
Eindelijk nog eens een rock-‘n-rollband die snapt waar het om gaat: ruig en vervaarlijk klinken. Zoals The Stooges dat destijds deden. Sweethead heeft wel geen “real wild child” achter de microfoon staan: zangeres en nieuw talent Serrina Sims weet immers ook hoe ze tragere songs moet opluisteren. Dankzij haar vinden wij trouwens dat de nieuwe band van Troy Van Leeuwen - van A Perfect Circle en Queens Of The Stone Age, weet u wel - refereert aan het betere werk van Garbage, hetgeen een prima troefkaart is. De groepsnaam is uiteraard gebaseerd op Bowie’s Sweet Head, dat volgens Serrina de essentie weergeeft van rock-‘n-roll, compleet met alle uitspattingen. Zij weet alvast hoe wij onze muziek lusten! Vriendjes zijn met Josh Homme heeft zo zijn voordelen: tijdens de recente tournee van Them Crooked Vultures mocht Sweethead openen. Deze stek is echter geheel terecht: Sweethead brengt op hun debuutplaat een rist gevarieerde songs met als gemeenschappelijke factor dat ze donker, sexy en beklijvend zijn. The Sting opent het album met een strakke beat, waarna de bas je aan de haak slaat en de gitaren je vervolgens meesleuren. Verwacht niets fancy's, maar net als frieten met stoofvlees en mayonaise soms verdomd lekker smaken, krijgen wij ook niet genoeg van deze powerchords en de obligate solo. Een bas met distortion, hees gehijg, een slepend gitaartje en een lekker meelippend refrein maken P.I.G. tot één van de favorieten op deze plaat samen met het daaropvolgende nummer Amazing Vanishing Conquest. De passie - en dan verwoorden we het nog deftig - druipt gewoon van dit nummer af. Wat dacht u bijvoorbeeld van een zinsnede als “you’re like a horny shower”? Muzikaal staat dit trouwens als een huis: afwisseling tussen stil en luid voor respectievelijk refrein en strofe met een bijzonder verslavende gitaarriff, een subtiele baslijn inclusief vingerknippen als break om te eindigen met de herhaling van het refrein: zonder mate te gebruiken. Doorheen het hele album voorzien de bas en de drums een solide ritmesectie - niet abnormaal als je ook bij de Mark Lanegan Band speelt - waarboven de gitaren soms snerpen en de stem soms zalft. Zo ook in Sinkhole International, waarin Troy op het einde Stooges-gewijs loos gaat. De QOTSA-invloeden betreffende zijn gitaarwerk zijn duidelijk te horen in Remote Control Boys en in mindere mate in The Great Disruptors, naar onze mening de beste track. Laatstgenoemd nummer baant zich een weg op midtempo met cimbalen die crashen, een pianonoot die blijft hangen, bends die nogal klinken als The Kinks. Op dit nummer kan je niet anders dan dansen, al wordt het waarschijnlijk een potje dirty dancing. Sweethead heeft een eerlijke, prententieloze plaat gemaakt waarvan de ware rijkdom zich pas openbaart na meerdere luisterbeurten. Ten zeerste aan te raden!
Bron: http://damusic.be/cd/sweethead/sweethead
Gepubliceerd op Muziekwereld: 21 februari 2010
|
|