Susan Werner - Kicking the beehive (Waardering Muziekwereld) 8½
Susan Werner is een Amerikaanse die een klassieke zangstudie heeft afgerond. Afgezien van het feit dat ze gezegend is met een geweldige stem hoor je die klassieke achtergrond niet echt terug in haar platen. Wel kenmerkend voor haar oeuvre (Kicking the Beehive is haar tiende album) is dat ze moeilijk in een hokje te stoppen is: ze mixt moeiteloos verschillende stijlen, zeker op deze nieuwe cd. Op dit nog geen veertig minuten durende album komen folk, country, blues, jazz en rockabilly voorbij (en misschien wel nog een paar, mijn gebrek aan muzikale hokjesgeest laat me al snel in de steek), maar het laat zeker niet de indruk achter dat het een allegaartje is. Als weinig anderen weet Werner al die verschillende stijlen tot de hare te maken en samen te laten smelten. Een andere kenmerkende eigenschap van Werner is haar nuchtere kijk op de wereld, neergelegd in heldere, rake en niet zelden confronterende teksten, die evengoed bijzonder ontroerend kunnen zijn. Zo zingt ze in 'Doctor, Doctor' over een moeder die te horen krijgt dat haar baby ongeneeslijk ziek is, maar ondanks de hartekreet ‘don’t take my baby away, she means the world to me’ klinkt het refrein ronduit opgewekt, waardoor je als luisteraar verward achterblijft. Ik moest direct denken aan Clare Burson, maar waar die haar impact dankt aan prachtige, ietwat impressionistische lyriek, raakt Susan Werner je met een confronterende directheid.
Doctor doctor I'm so confused
By all these numbers and these words
you use
I know, I know you're trying to help
Forgive me doctor I'm beside myself
Het nummer wordt
gevolgd door ‘My Different Son’ over een autistisch
kind, een bijzonder mooi nummer gedragen door een heerlijke piano en ingekleurd
met prachtige mondharmonica. Even prachtig zijn iets verderop
'The Last Words of Bonnie Parker,' waarin
Susan de plaats inneemt van Clyde (ja, over die Bonnie gaat het), een werkelijk
schitterend liefdeslied, en
'Manhattan Kansas' over een oude stukgelopen
liefde, waarin de piano het weer overneemt van de gitaar:But
all of that was many years ago
Now I'm out in
Pennsylvania
I watch my lovely daughters as they
grow
And I keep sunflowers on the table
Na het vrolijk
rockende Red Dress over een niet alledaagse relatie versmelten jazz en blues in
'Botanical Greenery Blues,'
over een drugsverslaafde man, eindigend inSpend
your day partially clear - just - partially here
But what do we all do with this human
heart
And all the sadness that we feel
Everyone has one temptation that they
can't refuse
And I know a man
with the botanical greenery blues
wat dan weer naadloos gevolgd wordt door 'Sleeping On a Train' over een dakloze. Hij kijkt maar niet door het raampje naar buiten, want de wereld is toch mooier met de ogen dicht. Al dit fraais wordt ingeleid met de up-tempo titelsong van het door Rodney Crowell geproduceerde album, over rusteloosheid, de wens ongebaande paden te betreden. Zeer van toepassing op deze interessante singer-songwriter, die met Kicking the Beehive weer een opvallend sterk album heeft gemaakt. Het album openbaart zich niet met de eerste globale luisterbeurt, maar vraagt enige aandacht voor de tekst. Je kunt vele aanduidingen voor Susan Werner’s muziek verzinnen, maar oppervlakkigheid hoort daar niet bij.
John Smits
Bron: http://www.johnnysgarden.nl/
Gepubliceerd op Muziekwereld: 19 april 2011
|
|