Sinne Eeg - Dreams (Waardering Muziekwereld) 8

Sinne Eeg - Dreams

De Deense Sinne Eeg (1977) wordt algemeen beschouwd als dé top jazzzangeres van Scandinavië. Zij is actief sinds 2003 en won driemaal de prijs voor het beste vocal jazzalbum van Danish Music Awards en in 2014 de Ben Webster Price en de Prix du Jazz Vocal van de Académie du jazz.

Dreams is haar achtste album onder eigen naam, op haar eerdere werk vertolkte ze voornamelijk werk van anderen, hier laat ze zich ook horen met eigen composities. Ze nam deze cd op met haar landgenoot pianist Jacob Christofferson; de opname vond plaats in Brooklyn met drie topmusici uit de Amerikaanse jazz: Larry Koonse (gitaar), Scott Colley (bas) en last but not least Joey Baron (drums). Dit teneinde met deze grote namen ook buiten het hoge noorden een grotere bekendheid te verwerven op het toch al zo overvolle podium met jazzzangeressen. Dat zij daar recht op heeft, bewijst de medewerking van Baron & co. alleszins, maar ze beschikt ook over de vocale kracht, haar vermogen tot swing en scatten en haar vrijheid om te spelen met de melodie.

The Bitter End schreef ze samen met haar landgenoot Soren Sko, Head Over High Heels met Mads Mathias, Love Song, Dreams, Aleppo en Time To Go zijn geheel van haar hand. Het zestal nummers werd vervolmaakt met vier standards: What Is This Thing Called Love en Anything Goes van Cole Porter, Falling In Love With Love van Rodgers & Hart en I’ll Remember April van DePaul and Raye. Haar nummers kunnen de vergelijking met het hierboven genoemde ijzersterke repertoire prima doorstaan. Het sterkste nummer op dit album is Aleppo, natuurlijk geïnspireerd op de vreselijke gebeurtenissen in Syrië en in het bijzonder op de bekende foto van een kind dat verwezen voor zich heen staart. Het gaat over de onmenselijkheid van de mens en de verschrikkelijke invloed die dat heeft op kinderen die absoluut niet kunnen begrijpen in wat voor wereld ze zijn geboren. Qua strekking is het nummer te vergelijken met Strange Fruit uit de jaren ’30. Ook sterk is het openingsnummer The Bitter End met zijn zwoele, bluesy frasering en een uiterst subtiele begeleiding met een hoofdrol voor bassist Scott Colley. Titelnummer Dreams is geheel instrumentaal met een gevoelvolle vocalise bijdrage van Sinne, een uitermate relaxed, zacht voortkabbelend nummer. Haar eigen nummers komen het beste uit de verf, de genoemde standards zijn overbekend en er wordt wel heel veel in gescat door Sinne, Anything Goes is in zoverre een uitzondering omdat ze hier de tekst heeft aangepast aan de hedendaagse tijd. Christofferson bewijst hier en ook elders wat een uitstekende pianist hij is.

Zoals meestal met een voor mij onbekende jazzzangeres was ik in het begin nogal huiverig en een eerste luisterbeurt bracht daar niet echt verandering in, zeker nu ik twee juweeltjes ter recensie heb ontvangen van Ella en Sarah, maar die zangeressen kan je met niemand vergelijken. Meerdere keren luisteren hebben echter mijn mening doen kantelen, zeker wat betreft haar eigen nummers en de begeleiding is, hoe kan het anders met die namen, overtuigend.

Auteur: Jan van Leersum

Bron: www.rootstime.be

Deeplink: http://www.rootstime.be/index.html?http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/DEC1/CD5.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 23 januari 2018

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex