Seal - Commitment (Waardering Muziekwereld) 8
Hoe lang is het mogelijk om te teren op oude successen en vooral op de magneetwerking van de media van je eigen vrouw? Laat ik het zo stellen: zonder zijn Duitse eega Heidi Klum was ik de Engelse zanger Seal waarschijnlijk al lang vergeten. Is dit een boude uitspraak? Iemand die nog voor 45e verjaardag zijn centjes bijeen schraapte door optredens op The Night Of The Proms weet dat hij niet meer op de hoogste trede staat. Seal, nu 47 jaar oud, debuteerde in 1991 met de monsterhit Crazy. Het was een combinatie van factoren waardoor de wereld viel voor de hese, romantische stem van de Engelse zanger met Nigeriaans en Braziliaans bloed. Allereerst zijn ruige, doch ook romantische uitstraling en dat rauwe uiterlijk. Maar toch vooral de liedjes die door succesproducer Trevor Horn zo fijnzinnig, vooruitstrevend en fluweel vorm waren gegeven. Maar Seal werd bevangen door het sterrendom. Hij ging zich belachelijk gedragen en zette Horn in 1998 aan de kant. Het was het begin van een moeilijke periode, waarin de artiest door nieuwe sterren voorbij werd gerend. Een nieuw Seal-album (Togetherland, 2001) werd geweigerd, omdat het simpelweg niet goed genoeg was. In de jaren daarop maakte Seal een paar nauwelijks te pruimen albums (met name System), maar verder kwam hij alleen in het nieuws als hij weer eens vader werd of met Klum op de catwalk werd gesignaleerd. Met de cover-cd Soul genereerde hij in 2008 eindelijk weer succes en het bleek de aanloop te zijn voor zijn zesde studioalbum Commitment. Dat hij net als voor Soul wederom gebruik zou maken van de Canadese producer David Foster, riep bij mij in eerste instantie vraagtekens op. De man die ondermeer tekende voor succesalbums van Michael Bublé, Chicago, Barbara Streisand en Earth, Wind & Fire, zet de meest gelikte producties weg, maar kan niet de innovatie bieden die Trevor Horn zo gevierd maakte. Gelukkig heeft Foster begrepen dat perfectie en het hanteren van de oude Seal-formule op dit moment niet het best werken voor Seal. De fans willen hem immers horen zoals hij klonk op albums zoals Seal (1991) en Seal II (1994). Nou ja, de dancebeats zijn verdwenen maar het niveau van de songs weet eindelijk weer te beklijven. Daarnaast is Foster een meester in het gebruik van strijkers en dat levert op Commitment meteen een aantal instant-hits op die je na één luisterbeurt meezingt. Alles klinkt episch, maar nergens wordt het klef of gaan de songs over het randje. In de teksten toont Seal zich een zielsgelukkig mens. Hij is niet meer die vechter uit een Londense achterstandswijk. In het puissant rijke Hollywood met één van ’s werelds mooiste vrouwen en een paar bloedjes van kinderen naast zich, heeft Seal gemakkelijk praten. Het glazuur springt soms van je tanden bij het horen van de tekstuele voorspoed. Maar muzikaal lijkt Seal met Commitment aan een heuse revanche te zijn begonnen. Het werd de hoogste tijd.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 7 november 2010
|
|