Samba Touré - Crocodile blues (Waardering Muziekwereld) 8
Als oud-protegé van woestijnbluesgigant Ali Farka Touré sleept Samba Touré (geen familie) een behoorlijk verwachtingspatroon met zich mee. Zelf lijkt de Malinese gitarist daar helemaal niet mee te zitten. Goedlachs en vol zelfvertrouwen poseert hij voor de hoes van zijn tweede album Crocodile Blues. En dat blijkt terecht. Waar zijn internationale debuut Songhai Blues vooral prettig weg luisterde maar nergens echt volledig imponeerde, doet dit tweede buiten Afrika uitgebrachte album dat wel. Al direct bij de eerste klanken zijn we geboeid. Niet alleen door de prachtige achtergrondvocalen, maar zeker ook door Samba zelf. Zijn gitaarspel is subliem, zijn zang vooral krachtig. Maar het zijn de hypnotiserende liedjes die ons het meest overtuigen. Kabbelend, met hier en daar een heftige steek van de talking drum, nemen ze ons mee naar een wereld zonder stress en prestatiedrang. Het swingende Moussoya, een van de hoogtepunten op deze plaat, is in vocaal opzicht behoorlijk inventief, niet alleen door de spetterende gastrol van Oumou Sangare, een van onze Malinese lievelingszangeressen. Maar het haast simpele instrumentale nummer White Crocodile Blues toont de ware kracht van Samba. Van heel weinig heel veel kunnen maken.De nummers op dit album werden opgenomen tijdens de avonduren van de Ramadan met heel veel thee en koffie. Fijn dat minder eten zoveel prachtmuziek kan opleveren. Het zou zomaar eens kunnen dat deze Malinese bluesvirtuoos met dit album definitief doorbreekt naar een groter publiek. Dit is klassieke woestijnblues op zijn best. (Riverboat Records)
Tekst: Patrick van Engelen
Bron: http://www.noborderz.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 3 december 2011
|
|