Salif Keita - La difference (Waardering Muziekwereld) 8½
Salif Keita’s La Difference is het derde deel van de akoestische trilogie die hij inzette met Moffou (2002) en vervolgens met M’Bemba (2005). Het is Keita’s meest politieke album tot nu toe. Keita, zelf een albino, heeft La Difference opgedragen aan de albino’s die in Afrika als minderwaardig worden beschouwd; de opbrengsten van het album gaan gedeeltelijk naar de ‘Fondation Salif Keita pour les Albinos’. In de titeltrack zingt hij in het Frans: ‘Ik ben een zwarte man maar mijn huid is blank en daar hou ik van, dat is het verschil’. Het album werd opgenomen in Bamako, Djoliba, Parijs, Los Angeles en Beirout, met onder andere de Libanese trompettist Ibrahim Maalouf die meespeelde op Samiga, San Ka Na en Ekolo d’Amour. Deze nummers weerspiegelen Keita’s liefde voor Arabische muziek, hij verbindt die aan die van de Mandingo. Ekolo d’Amour (over ecologie) is één van de meest dansbare tracks op een album waarop een aantal schitterende remakes staan van klassiekers als Seydou, Papa en Folon dat Keita vorig jaar zong in De Melkweg (Amsterdam), zichzelf begeleidend op de gitaar, en waarin hij nu wordt bijgestaan door jazzgitarist Bill Frisell. In Djele wordt zijn gouden stem fraai geaccentueerd door Keletigui Diabaté’s spel op de balofoon. Ook zijn Kante Manfila en Ousmane Kouyaté op gitaar te horen in San Kan Na en kabbelt de klank van de kora langs Keita’s Mandingo in woorden in Gaffou. Met La Difference heeft de man die ooit met Soro (1987) de Malinese muziek op de kaart zette een nieuwe mijlpaal bereikt met een relaxed maar wonderschoon album.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 maart 2010
|
|