Ry Cooder - Pull up some dust and sit down (Waardering Muziekwereld) 8½
Ry Cooder blijft op respectabele leeftijd vriend en vijand verbazen. Diens hoge productiviteit die hij koppelt aan hoogwaardige producties, zet hij nu voort met zijn nieuwe CD Pull Up Some Dust and Sit Down. Het album zal op 26 augustus in Nederland verschijnen. Na de vrij ambitieuze projecten Flathead (2008), My Name is Buddy (2007) en Chavez Ravine (2005) is het eindelijk tijd voor een regulier album van meestergitarist Ry Cooder. Op Pull Up Some Dust and Sit Down weet de man uit Los het Angeles het allemaal vrij simpel te houden. Muzikaal althans. Met een relatief kleine bezetting waarin hij samen met zijn zoon Joachim Cooder het grootste deel van de instrumentaties voor zijn rekening neemt, lukt het Cooder wederom door te dringen tot de essentie van zijn eigen catalogus. Verbanden leggen tussen heden en verleden blijft een grote aantrekkingskracht om hem hebben. Zo vergelijkt hij op No Banker Left Behind de crisis van de jaren twintig met die van nu en zet hij in Baby Joined The Army een vergrootglas op de rekruteertactiek van het Amerikaanse leger. Bij Cooder blijft het echter wel bijtende kritiek op de wereld vanuit een luie stoel. Maar deze saloonsocialist weet dat wel te koppelen aan een reeks prachtige songs waarin zijn fijnmazige gitaarspel centraal staat. Ook zingt Cooder alle songs zelf. De humor van deze muziekhistoricus komt nog altijd bovendrijven. In het fenomenale John Lee Hooker for President probeert hij te schetsen wat deze bluesgitarist met het hoogste gerechtshof had gedaan als hij ooit de hoogste Amerikaanse ambtpositie had mogen bekleden. En in El Corrido de Jesse James schetst Cooder het beeld dat deze oude bandiet wel raad had geweten met de bankiers van Goldman Sachs. De kritiek van Cooder is dat het nieuws van tegenwoordig vooral ‘content’ is. De echte goede achtergrondverhalen mist hij deerlijk in de kranten en nieuwsbulletins van tegenwoordig. Voeg daarbij de aanwezigheid van oude muzikale compagnons zoals accordeonist Flaco Jimenez, drummer Jim Keltner en Willie Green op achtergrondzang, en je weet dat dit inhoudelijk een volbloed Cooder-plaat is. Maar wel eentje met een urgentie van topics. Cooder is een man die zich op late leeftijd opnieuw heeft uitgevonden en met messcherpe analyses verpakt in gloedvolle Americana de jonge Amerikaanse muziekgeneratie met open mond achterlaat. Go Ry!
Jean-Paul Heck
Bron: www.muziek.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 10 september 2011
|
|