Rita Engeladen - My mother's blues  (Waardering Muziekwereld) 8

Rita Engeladen - My mother's blues

De cover van haar inmiddels vijfde album is een foto van de ‘Stovall Plantation’ in Mississippi, in al haar desolaatheid een schrijnend beeld met toegedekte tragiek. Dat de Noorse Rita Engelendalen voor deze foto koos is niet toevallig, want Muddy Waters groeide er op en vandaag nog zoekt en vindt de bluesgitariste inspiratie in dat landschap. Het is een gebied waar zij graag naar terugkeert omwille van vroegere herinneringen, zoals haar ontmoeting met Jessie Mae Hemphill, aan wie zij het zwoele ‘She Let The Eagle Fly’ opdraagt, een trage boogie. Ruthie Foster zingt erop mee, één van de tien gastmuzikanten. Ook Noorwegen en de bossen van Finland lieten een afdruk na in haar geest zodat meerdere songs een kern van melancholie in zich dragen. Maar ‘Panny’s Porch’ met harmonicabegeleiding verraadt een onstuimige vrijheidsdrang alsof zij het weerzien met het Mississippi Delta gebied wil verhaasten. Notodden, haar geboortestad, is trouwens een zusterstad van Clarksdale. En in eigen land werd zij ook al menige keer gelauwerd om haar baanbrekend werk als bluesmuzikante.

Het album, met uitzondering van de Gospel ‘Mississippi Prayers’, werd opgenomen in de vernieuwde Juke Joint studio in Notodden. Zoals op vorige albums wordt zij ook nu weer begeleid door de ‘Backbone’ band, waar gitarist Morten Omlid, bassist Jens Olav Haugen en drummer Eskil Aasland deel van uitmaken, aangevuld met gastmuzikanten die met gitaar, pedalsteel, piano en backing zang de sound verbreden. Op één na schreef Rita Engedalen alle songs waarbij zij herinneringen, impressies, klanken en emoties met elkaar verweeft. Zelf begeleidt zij zich evenzo met gitaar, een oud akoestisch instrument dat van 1930 dateert en dat zij ‘Rosa Lee’ doopte. Op de song ‘Me And Rosa Lee’ klinkt zij zelfs even als Jessie Mae Hemphill, die voor haar een voorbeeld was qua spirit en strijdbaarheid. Vanaf het eerste a capella gezongen ‘Snow Falls’ tot de laatste Gospel met koorzang lijkt het alsof Engedalen opnieuw alle gevoelslagen uit heden en verleden doorwaadt waarbij figuren en taferelen spontaan opduiken.

Elk van haar songs lijkt wel iets van haar verleden te ontsluieren, half herinnerd, half opwellend. De titeltrack ‘My Mother’s Blues’ met de viool van Knut Nyheim weeft zo een waas van weemoed doorheen de melodische songlijnen, met een gesmoord drumritme als de klop van een hunkerend hart. Een puur gevoelspareltje! ‘No Backyard’ klinkt rebels als een Dylan song en in het rockende ‘How Long’ met opzwepende drum schuilt eveneens verzet. Het soulvolle ‘I Didn’t Tell’ is een schreeuw om liefde. Op het bluesy ‘A Song At Threadgills’ zijn het de drie akoestische gitaren die zich als een doodswake aaneensluiten. Vereenzaming, liefde en dood zijn de vaak wederkerende thema’s. Evenals de titeltrack is ook ‘The Hill’ een hoogtepunt, mede door de resonator en de backingzang, waarbij Engedalen een spirituele vlucht lijkt te nemen. Haar bassist zegt van haar dat de Mississippi koorts haar ginds ter plekke heeft overvallen. Mocht daar nog twijfel over bestaan, want toen zij in 2012 in Berlijn winnaar werd op de ‘European Blues Challenge’ was dat reeds overduidelijk. En mocht er een ‘European’ competitie voor drummers bestaan dan verdient Eskil Aasland ook een hoofdprijs.

Auteur: Marcie

Bron: Rootstime

Deeplink: http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2014/OKT1/CD97.html

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 22 november 2014

Listen tracks

Video

Website

 

Terug naar Hoofdindex