Womack & Womack - Conscience (Re-play) (Waardering Muziekwereld) ****½

Womack & Womack - Conscience

Cecil, broer van Bobby, en Linda Womack, dochter van Sam Cooke, hebben het de afgelopen jaren niet echt makkelijk gehad. Als songschrijver voor o.a. Teddy Pendergrass en George Benson waren ze zeer succesvol. Ondanks hun sublieme debuutalbum Love Wars werden ze vanwege het uitblijven van commercieel succes voor de opvolger Radio M.U.S.C. Man door Elektra aan de kant gezet. Werden beide albums door ctirici nog alom bejubeld, het bij Manhattan uitgebrachte Starbright veroorzaakte een praktisch unanieme afkeuring in de Britse poppers. Debet hieraan was met name de hoesafbeelding van beide in lelijke space-pakken gestoken Womacks, inhoudelijk was er namelijk geen vuiltje aan de lucht. In de gebruikelijke begeleidende biografie werd hun vertrek naar Virginia al aangekondigd, ‘om hun creativiteit te vergroten en terug te keren naar hun roots’. Drie generaties Womack werkten en zongen in de kolenmijnen van deze streek. Cecil en Linda tekenden de liedjes van ex-mijnwerkers en hun kinderen op en dat vormde de basis voor het conceptalbum Conscience. Het betreft hier een ‘life concept’: levenervaring, weten wat juist en verkeerd is. Nergens is het duo moraliserend of belerend: de overpeinzingen worden slechts verwoord, zoals in Conscience of my Conscience (‘Conscious, I can’t live for no one else but me – Old attitudes can only prison, chance to free’), Friends (So Called) (‘We used to run in the same circle – Now we each have a corner, and the circle’s a square’) en Life’s just a Ballgame (‘sometimes you win, sometimes you loose – That’s the game of life’). Ook de keerzijden van liefdesrelaties (het thema van Love Wars) worden bezongen: gebroken harten zijn het onderwerp van MPB (Missin’ Persons Bureau), het hartverscheurende Slave (Just for Love) en de jaren-zestig-soul-achtige, heel mooie Good Man Monologue. Dit alles wordt vormgegeven in de bekende W&W-stijl: vaak onconventionele songstructuren, altijd simpel en met een sobere muzikale omlijsting, de soulstem van Cecil en de doordringende gospelstem (nu zonder country-vleugje) van Linda. Het klinkt minder uitbundig dan we gewend zijn, maar dat zal alles te maken hebben met de troosteloosheid van het mijnwerkersbestaan. En toch sluiten ze positief af met een lofzang op muziek (Celebrate to the World). Lof verdienen ze zelf, want de Womacks bewijzen wederom hun grote klasse.

28 september 1988 (Archief recensies Muziekwereld)

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex