Wax Poetic - Nublu sessions ***½  

Hoewel loungemuziek meestal aan zijn eigen gebrek aan ambitie en bezieling ten onder gaat, blijft de vraag vanuit de markt voor soepel swingende, niet opdringerige achtergrondmuziek onverminderd sterk. Hoe moeilijk het is om in dat soort idioom een cd te maken die toch interessant is en blijft, wordt maar weer eens bewezen door het Newyorkse gezelschap Wax Poetic. Het eerste wat ik dacht, toen ik deze Wax Poetic hoorde, was: verdraaid, waarom is dit plaatje niet een paar jaar eerder uitgekomen? Toen zou deze bruisende mix van jazz en funk me meer geboeid hebben, nu is het gevaar groot dat deze schijf na een paar beluisteringen niet meer gespeeld (en vergeten) gaat worden… Dat is ergens wel spijtig, want de New Yorkers kennen hun stiel. Ze zijn met deze Nublu Sessions dan ook niet aan hun proefstuk toe. Wax Poetic, met als spilfiguur Ilhan Ersahin (een Turkse saxofonist met een Zweeds paspoort), ontstond in de jaren negentig uit de talrijke jamsessies die plaatsvonden in nachtclub Save the Robots. Een vaste bezetting heeft Wax Poetics niet. Telkens weer komen er mensen bij, en verlaten anderen de band om aan een eigen carrière te werken. Maar wat die ex-leden betreft: niet voor iedereen geldt de spreuk “uit het oog is uit het hart”. Want wie komt op deze Nublu Sessions een paar deuntjes meezingen? Niemand minder dan Norah Jones! Een schoon gebaar van deze grote dame, want het lijdt geen twijfel dat haar vocale bijdragen deze plaat zullen redden van de vergetelheid.Maar zoals ik reeds zei, het zou jammer zijn indien deze plaat in de anonimiteit zou sukkelen. Daarvoor is ze veel te goed. De muzikanten zijn ware klasbakken, de songs zijn gevarieerd, en deze band laat horen dat er in lounge – een genre dat de laatste jaren aan bloedarmoede begon te lijden – nog steeds een kloppend hart huist. Bovendien hoor je meteen dat deze muziek niet werd geconcipieerd in een studio, maar live. Net zoals dZihan & Kamien en Thievery Corporation combineert Wax Poetic het beste uit verschillende werelden. In hun jazzy, funky lounge zitten heel wat exotische (lees: Turkse en Braziliaanse) elementen; het geheel swingt dan ook enorm. Waarschijnlijk zal 85% van de mensen die deze plaat beluisteren, eerst skippen naar ‘Tell Me’ en ‘Angels’, de nummers waarop Norah Jones te horen is. Maar gelukkig is zij niet de enige troef die Wax Poetic moet uitspelen om van een geslaagd feestje gewag te maken.

30 juni 2004

Tracks en Credits