Waco Brothers - Freedom and weep ****

Waco Brothers - Freedom and weep

Vrij recent las ik ergens in een bio - vraag me even niet van wie - dat een concert van de Waco Brothers bijwonen een hele belevenis moet zijn; een heel goede live-band naar het schijnt. Enig grasduinen op het net leert in ieder geval dat er wel meer personen zo over het collectief rond Jon Langford (The Mekons) denken. Op hun zevende cd, Freedom and Weep geheten, in een tijdsbestek van tien jaar is van deze vaststelling zeker het nodige terug te horen. Voortvarend, pittig bandje, die Waco Bros. Op deze nieuwste benadert men het live geluid zelfs meer dan ooit, en wel vanwege het feit dat Freedom and Weep in de studio er in een keer op geknald schijnt te zijn. Naast frontman Jon ‘Jonboy’ Langford (vocals; gitaar) vinden we uiteraard ook Dean ‘Deano’ Schlabowske (vocals; gitaar) en Tracy Dear (vocals; mandoline) terug in basisopstelling. De ritmesectie wordt gevormd door Alan Doughty (bass; backing vocals) en Steve Goulding (drums). Een prominente rol is er voorts voor Marc Durante op pedal steel; hij domineert heel smaakvol op het gros van de dertien eendrachtig door de ‘broertjes’ gepende songs. Kortom, de gebroeders Waco doen hun ding met verve en de afwisselende leadvocals verhogen het luisterplezier nog eens in hoge mate. Ingespeeld is deze vanuit Chicago, doch voornamelijk op Angelsaksische leest geschoeide band, ook te noemen; ze bedienen zich van een heerlijke mix van cowpunk en countryrock. Joe Camarillo wordt dan nog eens als “the 7th Waco” opgevoerd; hij drumt en zingt mee op het fraaie Fantasy; ene Kengineer vult dan nog enige partijen in waar onder andere keyboards gewenst is. Men gaat lekker van acquit met het korte, puntige tweeluik Nothing At All en Chosen One om met nummers als Come A Long Way en Lincoln Town Car de voet even van het gaspedaal te halen. Tekstueel neemt men geen blad voor de mond waar het om politiek gekruide stellingen gaat, terwijl deze Wacos ook niet gespeend zijn van wat morbide humor. Graag deze band eens live op de vaderlandse podia; eens kijken of ze een prima live- act als een Slobberbone dan daadwerkelijk naar de kroon kunnen steken.

 

4 november 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex