The Verve - Forth (Waardering Muziekwereld) 7½
Na elf jaar zo maar een nieuw album maken. The Verve denkt ermee weg te komen. Althans, Richard Ashcroft heeft al in de media geroepen dat hij denkt dat iedereen in de wereld nog op zijn band zit te wachten. Na zijn abominabele solopogingen valt dat echter ernstig te betwijfelen. Maar eerlijk is eerlijk: Forth, het bewuste comebackalbum, valt niet tegen. Het geluid is, zoals je wellicht had verwacht, groots opgezet, met veel echo en het veelvuldig gebruik van het bekende grote gebouw. Maar toch mag je Forth geen herhalingsoefening noemen. Daarvoor is de variatie te groot. Ashcroft heeft het album vanaf de openingstrack Sit And Wonder redelijk op de rails. Zijn stem heeft niets aan kracht ingeboet en de songs zijn zonder uitzondering pakkend en divers. The Verve ging op zoek naar een nieuw geluid. Dapper hoor, maar mede daardoor komen er toch wel een aantal geforceerde vondsten voorbij. Dat is geen ramp. Op de goede momenten komt The Verve immers in de buurt van klassesongs als zoals The Drugs Don’t Work, Lucky Man en Sonnet. Maar even naar de opvallendste tracks: Forth opent vreselijk sterk met Sit And Wonder en de single Love Is Noise die pakkend en melodisch erg sterk zijn. Dat kun je niet zeggen van Judas dat pas na vier minuten een beetje op gang komt. De invloeden op Forth zijn afwisselend. Op Numbness kruipt de band tegen midden jaren 80 Eric Clapton aan. Op de song Rather Be hoor je classic The Verve, precies zoals ik de band graag wil horen. De galmende stem van Ashcroft en teksten die de ziel raken. Die hoor je ook in Valium Skies, waarbij de groep naar het einde toe een hele orkestbak open trekt. Conclusie: anno 2008 doet The Verve er nog steeds toe, maar ik moet wel erkennen dat de pracht van de klassieker Urban Hymns een eenmalig hoogtepunt is geweest. Dat geeft niets, want Forth blijkt ondanks deze voorgeschiedenis alleszins genietbaar.
Gepubliceerd op Muziekwereld: 25 september 2008