Tom Waits - Alice (Epitaph, 2002) ****
Tom Waits - Blood money (Epitaph, 2002)
Vanaf begin
jaren zeventig heeft de carrière van Tom Waits een grillig verloop gehad.
Meesterwerken werden afgewisseld door mindere albums, maar op elke plaat stonden
wel een paar memorale nummers.
De albums Bone
Machine (1992) en Black Rider (1993) haalden niet het nivo van de
Waits-klassiekers uit de jaren tachtig Swordfishtrombones (1983), Rain Dogs
(1985) en Frank's Wild Years (1987). Met The Mule Variations (1999) wist Waits
wel weer meer te imponeren en nu brengt hij dan twee CD's tegelijk uit: Alice en
Blood Money.
Deze twee
werken zijn duidelijk verschillend. Op Alice is de sfeer meer ingetogen,
de meeste nummers hebben een laag tempo. Het geheel schijnt aanvankelijk bedoeld
te zijn geweest als een soort opera die in Hamburg opgevoerd zou gaan worden.
Dat is er echter nooit van gekomen. Zoals vaker bij Waits spelen
blaasinstrumenten een belangrijke rol, ook is het van andere platen bekende
"pump-organ" te horen. Zoals meestal bij Waits springen een aantal nummers er
direct uit, zoals het melancholieke "Flowers Grave", het absurdistische "Table
Top Joe", het fraaie ""Watch her Disappear", "No One Knows I'm Gone" en de
titelsong "Alice", over een wel zeer wanhopige liefde.
Blood
Money vind ik minder
consistent als geheel, hoewel er wel een paar mooie nummers opstaan.
Hoogtepunten zijn wat
mij betreft "Starving in the Belly of a Whale" met de juiste dosis Waits-gekte,
Ik vind beide
albums wel behoren tot het minder toegankelijk werk van Waits, het duurt enige
tijd voordat de nummers vat op je krijgen, maar daarna laten ze je niet meer
los.
Kortom, voor
fans van het werk van Waits zijn beide albums verplichte kost, diegenen die niet
vertrouwd zijn met zijn werk kunnen wellicht beter beginnen met bijvoorbeeld
"Frank's WildYears" of "Rain Dogs".
Recensie Kees
Smit
3 augustus 2002