Tom Waits - Alice (Epitaph, 2002) ****

 

Tom Waits - Blood money (Epitaph, 2002)

 

Vanaf begin jaren zeventig heeft de carrière van Tom Waits een grillig verloop gehad. Meesterwerken werden afgewisseld door mindere albums, maar op elke plaat stonden wel een paar memorale nummers.

De albums Bone Machine (1992) en Black Rider (1993) haalden niet het nivo van de Waits-klassiekers uit de jaren tachtig Swordfishtrombones (1983), Rain Dogs (1985) en Frank's Wild Years (1987). Met The Mule Variations (1999) wist Waits wel weer meer te imponeren en nu brengt hij dan twee CD's tegelijk uit: Alice en Blood Money.

Deze twee werken zijn duidelijk verschillend. Op Alice is de sfeer meer ingetogen, de meeste nummers hebben een laag tempo. Het geheel schijnt aanvankelijk bedoeld te zijn geweest als een soort opera die in Hamburg opgevoerd zou gaan worden. Dat is er echter nooit van gekomen. Zoals vaker bij Waits spelen blaasinstrumenten een belangrijke rol, ook is het van andere platen bekende "pump-organ" te horen. Zoals meestal bij Waits springen een aantal nummers er direct uit, zoals het melancholieke "Flowers Grave", het absurdistische "Table Top Joe", het fraaie ""Watch her Disappear", "No One Knows I'm Gone" en de titelsong "Alice", over een wel zeer wanhopige liefde.

 

Tracks & credits

 

Blood Money vind ik minder consistent als geheel, hoewel er wel een paar mooie nummers opstaan. Hoogtepunten zijn wat mij betreft "Starving in the Belly of a Whale" met de juiste dosis Waits-gekte, "God's Away on Business", "Coney Island Baby"  en "The Part you Throw Away". Het tempo ligt hier over het algemeen wat hoger, minder ballads en een wat lichter geluid.

Ik vind beide albums wel behoren tot het minder toegankelijk werk van Waits, het duurt enige tijd voordat de nummers vat op je krijgen, maar daarna laten ze je niet meer los. Je zou kunnen zeggen dat als Alice de nachtelijke kant belicht, Blood Money zich meer tijdens het daglicht afspeelt. In zoverre vullen de twee albums elkaar goed aan. Hier en daar werd in de reacties op deze albums gesuggereerd dat het beter was geweest als Waits één CD zou hebben gemaakt met daarop de beste stukken van beide albums. Ik vind dat geen goede gedachte, het zou de verschillen in sfeer niet goed hebben laten uitkomen.

Kortom, voor fans van het werk van Waits zijn beide albums verplichte kost, diegenen die niet vertrouwd zijn met zijn werk kunnen wellicht beter beginnen met bijvoorbeeld "Frank's WildYears" of "Rain Dogs".

 

Recensie Kees Smit

 

 

3 augustus 2002

 

 

 

Tracks & credits

 

Terug naar Hoofdindex