Tom Waits - Real gone  **** 

Tom Waits - Real gone

Met deze plaat bewijst Tom Waits toch maar weer dat hij in het rijtje van zeldzame/zonderlinge artiesten als Captain Beefheart en Frank Zappa thuishoort (met als verschil dat hij de enige is die nog muziek produceert). Hij is in geen hokje te plaatsen dan alleen zijn eigen hokje. Met zijn zelfgenaamde "Cubic Funk" heeft hij een geheel eigen muzieksoort gecreëerd. Met zijn schorre whiskey-stem die klinkt als een scheepshoorn en weet hij 70 minuten lang te blijven boeien. Leuke bijkomstigheid is wederom de medewerking van Primus-leden Brain Mantia en Les Claypool,. Verder wordt duidelijk dat zijn zoon ook voor de muziek gekozen heeft getuige zijn bijdrage op dit album.. Op 'Real Gone' smokkelt Tom Waits het verhakkeld vehikel, waarmee hij zich in een recenter verleden (Bone Machine en Mule Variations) op slecht verlichte bluespaden waagde, in turboversnelling de 21e eeuw binnen. De primitieve blues van ‘Get Behind The Mule’ en vooral ‘Big In Japan’ bleek dus meer dan louter een indicatie te zijn voor Waits’ visie op de toekomst, al verkeert die door het hallucinante gerammel en gekletter in Waitstown eerder in staat van ontbinding. Hoewel Waits het roken en drinken heeft afgezworen, klinken zijn verroeste stembanden nog steeds alsof ze wekenlang in een dwangbuis vol bourbon resideerden. Tom Waits heeft dus nog maar eens een intrigerend meesterwerk afgeleverd, al dient het wel met de nodige voorzichtigheid behandeld te worden. Real Gone is allesbehalve een kant-en-klare hap, maar éénmaal ervan geproefd wil je alle ingerediënten tot op het bot ontleden.

 

13 november 2004

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex