Throwing Muses - Throwing Muses ****Ĺ

De titel van deze CD is enigszins misleidend, omdat er door gesuggereerd wordt dat het een debuut zou zijn. Niets is echter minder waar, het is immers reeds de achtste CD van deze band. Wel is het een nieuw begin, want in 1996 ging men uit elkaar, naar verluidt vanwege financiŽle problemen. Zangeres/gitariste Kristin Hersh was eerder al begonnen met het naast de releases van Throwing Muses uitbrengen van solo-albums, en ging daar na het uiteenvallen van band mee door.

Nu is de band herenigd en is er een nieuwe CD, die vergezeld gaat van een toernee, waarbij op 18 maart jl. ook in het Utrechtse Tivoli werd gespeeld. De toeschouwers die alleen bekend waren met de akoestische solo-platen van Hersh stonden met hun oren te klapperen en sommigen stonden zelfs met hun vingers in hun oren omdat ze het allemaal veel te hard vonden. En als je niet weet dat Throwing Muses -vooral live- stevig tekeer kunnen gaan komt dat natuurlijk ook wel als een verrassing. De CD is trouwens wel van de degelijke kwaliteit die we van de band gewend zijn. Het geluid vertoont de meeste overeenkomsten met de laatste twee CD's University en Limbo die in 1995 en 1996 verschenen. De bezetting is ook hetzelfde als op deze platen (met naast Kristin Hersh David Narcizo op drumsen Bernard Georges op bas), zij het dat Tanya Donnelly, het halfzusje van Kristin die meespeelde op de eerste Muses-platen (ook bekend van de groep Belly) wat achtergrond-vocalen voor haar rekening neemt. De plaat klinkt erg krachtig en biedt complexe, doorwrochte gitaar-muziek, die echter verre van middle of the road klinkt. De meeste nummers die Kristin Hersh schrijft hebben iets aparts, iets dat ze onderscheidt van de grauwe middenmoot, doch wat maar moeilijk te omschrijven valt. Maar wie de platen van The Pixies en Sonic Youth kan waarderen, zal ook hier veel van zijn gading vinden. Zoals altijd: the proof of the pudding is in the eating.

Deze CD kan zich meten met het beste werk van de groep uit het verleden en is in die zin een zeer geslaagde come-back. Uitschieters zijn wat mij betreft "Mercury", "Pandora's Box" en "Flying", zeer sterke composities met geweldig gitaarwerk en de voor de Muses typerende gedrevenheid.

Tracks en Credits

 Kristin Hersh - The grotto ****

Op dezelfde dag als de nieuwe CD van de herenigde Throwing Muses verscheen ook de vijfde solo-plaat van zangeres/gitarist Kristin Hersh. Hersh bewaart haar meer rustige momenten voor haar -veelal akoestische- solo-werk. Dat geldt ook voor "The Grotto", een titel die verwijst naar een wijk in Kristin's geboortestad Boston. Nieuw is ditmaal het gebruik van de cello naast de akoestische gitaar van Kristin. De nummers hebben een sterkere "folk"-inslag dan op de voorgaande platen, en de stemming lijkt ditmaal wat somber te zijn. Kristin heeft altijd al een beetje een hang gehad naar melancholie, maar ditmaal lijkt dit sterker tot uitdrukking te zijn gekomen in de teksten en muziek.

De plaat opent sterk met "Sno Cat" met een typisch raadselachtige Hersh-tekst die blijkt te gaan over een bulldozer die gebruikt wordt door weerstations op de Noord- en Zuidpool. Iemand wordt qua karakter hiermee vergeleken. Een mooi voorbeeld van hoe bizar sommige van Kristin's teksten kunnen zijn. Andere opvallende nummers zijn "Snake Oil", met een prachtige gitaar-partij die fraai door cello ondersteund wordt en het pastorale "Ether", dat iedereen net zo ijl klinkt als de titel doet vermoeden.

Hoewel ik deze CD minder sterk vind dan de andere vier van Kristin Hersh is het toch een mooie aanvulling van haar solo-werk waarop ze het heeft aangedurfd om een meer experimentele richting in te slaan. De nummers liggen daarom wat minder gemakkelijk in het gehoor dan van andere platen bekende nummers als "Your Ghost", "Me and my Charmes" of "Gazebo Tree". Dat maakt het allemaal wat minder toegankelijk, hetgeen aan de andere kant ook wel weer een verdienste is.

Al met al geen plaat om mee te beginnen voor wie het werk van Hersh niet kent. Die kan beter eerst luisteren naar "Hips and Makers" of "Strange Angels". Maar voor de liefhebber is het een welkome aanvulling op het eerdere werk.

Kees Smit, 3 april 2003

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex