Simply Red - Picture book ***** (Re-play)

Simply Red - Picture book

Het beste debuut, dat ik in jaren gehoord heb, is Picture Book en staat op naam van Simply Red. Deze zesmansformatie, waarin o.a. zanger Mick Hucknall uit de groep Frantic Elevators en de uit bassist Tony Bowers en drummer Chris Joyce bestaande ritmesectie van Duritti Column een plaatsje hebben gevonden, kan bogen op het feit de eerste act te zijn, die door de Engelse vestiging van het Amerikaanse label Elektra onder contract is genomen. Een vertrouwen dat niet wordt beschaamd. Dit blijkt al bij het verschijnen van de Chic-achtige debuutsingle Money’s Too Tight (To Mention): Simply Red’s fabuleuze dans-cover van de gelijkname cult-hit van The Valentine Brothers, waarin met een ironische ondertoon van leer getrokken wordt tegen de bezuinigingen van Ronald Reagan op het toch al niet riante stelsel van sociale zekerheid in de USA. Met de Engelse maatschappij als plaats van identieke handeling wordt deze kruistocht in de opvolger Come To My Aid voortgezet. Helaas niet in de veel sterkere 12-inchuitvoeringen staan beide nummers op het door Stewart Levine geproduceerde debuut Picture Book. Het is een plaat, waarmee Simply Red tot in de finesses illustreert erudiet en authentiek om te kunnen springen met een even rijk als gevarieerd scala van zwarte muzieksoorten. Aan de hand van genres als funk, jazz, soul, reggae en gospel maken wij in dit perfect gestileerde plaatjesboek het verstand prikkelende en het gevoel activerende ontdekkingsreizen die uitwijzen, dat de mens zich in vermommingen van ‘winners’ en ‘losers’ zowel van zijn beste als zijn slechtste kanten kan laten zien. De decors van de songs bestaan bestaan derhalve uit mistroostige getto’s, rokerige bars, chique nachtclubs, smoezelige bordelen, flitsende discotheken en hectische slaapkamers. Steeds wordt het instrumentale geheel subliem bijelkaar gehouden door de leadvocalen van Mick Hucknall. Hij oogt als een roodharige en eigentijdse Ciske De Rat en beschikt over een wereldstem, waarmee hij afwisselend Alison Moyet, Billy Mackenzie en Leo Sayer in zijn schaduw stelt. Wat een stem, wat een sfeer en/of motoriek en wat een muziek op dit in alle toonaarden goudeerlijke en indrukwekkend debuut.

 

5 december 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex