Shy - Sunset and vine **
Mijn eerste
reactie na het inschakelen van mijn NAD om de cd van Shy te beluisteren is dat
er iets mis met de apparatuur. Nadat de eerste seconden van het tweede en derde
nummer diezelfde indruk hebben gewekt, ga ik in duikvlucht naar mijn versterker,
omdat er een kanaal is weggevallen. Na controle met een andere cd blijkt alles
echter prima te werken en is er dus maar één conclusie mogelijk: de productie
van deze Shy-cd zit er volledig naast. Zowel muziek als zang lijken opgenomen
door een filter dat alles onder de 500 Hertz eruit haalt. Het geluid lijkt
alleen uit de tweeters te komen, de woofers blijven werkloos. Heb ik wellicht
een foute persing? Helaas, op de site van Shy klinkt het al net zo beroerd. Een
AOR band met een slechte productie. Hoe is het mogelijk anno 2005? Shy is al
sinds de vroege jaren tachtig bezig en het verval is onmiskenbaar. Waar eerder
werk verscheen bij labels als RCA en werd geproduceerd door mensen als Neil
Kernon is het nu - met alle respect - MTM Classics dat de cd uitbrengt en zanger
Tony Mills die achter de knoppen heeft gezeten. De keerzijde van de medaille is
natuurlijk wel dat de band beschikt over een eigen geluid. Er zijn immers weinig
bands waarbij bas en basdrums ontbreken en de zanger veel weg heeft van een
castraat.
Na deze desastreuze eerste impressie probeer ik met goed fatsoen door de
productie heen naar de muziek te luisteren en dat lukt redelijk door het goed
verzorgde spel. Vooral gitarist Steve Harris kan een aardig snaartje buigen.
Luister maar
eens naar "Soul Searching" en "You Could Be Dreaming".
Qua stem zit Mills behoorlijk in
de buurt van voormalig Journey zanger Steve Perry en ook de muziek zit tegen de
gladste stukken van die band aan. Eigenlijk is Shy gewoon het Engelse equivalent
van Journey. En uiteraard ontbreken de ballades niet. Dit genre is al minstens
25 jaar geleden uitgeëvolueerd, waardoor er niets resteert dan het eindeloos
herhalen van clichés. Zo lang er mensen zijn die het waarderen is daar
natuurlijk niets mis mee en het gitaarwerk is gewoon genieten. Jammer van de
slappe productie en die irritant hoge zangstem. Meer dan 2 sterren heb ik hier
niet voor over.
10 april 2005