Sheryl Crow - The very best of *½  

Sheryl Crow is een verhaal apart. In de tien jaar die Sheryl al spendeerde aan het uitbouwen van haar carrière heeft zij heel tegenstrijdige dingen gemaakt. Tussen 1993 en 1998 profileerde ze zichzelf als een eigenzinnige artieste die muziek maakte met flink wat weerhaakjes. “Tuesday night music club”, “Sheryl Crow” en “The globe sessions” waren stuk voor stuk juweeltjes en konden rekenen op heel wat bijval. En toen liep het fout. Ergens heeft La Crow haar wilde haren verloren. Vanaf 1999 volgde de ene makke cover op de andere trashy huppelsingle. Haar jongste wapenfeit “C’mon C’mon” onderlijnde die neergang alleen maar.
Nu was de tijd blijkbaar rijp voor een “Very best of”, en daarop is de scheidslijn tussen de goede en de slechte periode pijnlijk duidelijk aanwezig. Er werden ook bizarre keuzes gemaakt: “Picture” (met Kid Rock) ontsiert dit album om onbegrijpelijke redenen, terwijl mooie singles als “Tomorrow never dies” en “Anything but down” simpelweg ontbreken. Naast de rest van haar singles staan ook twee onuitgegeven nummers en haar nieuwe “The first cut is the deepest” erop. Dat is een cover van Cat Stevens die mij tot tranen toe beweegt: Sheryl Crow is diep gezonken.
Alleen de hardnekkige fans zullen aan deze “Very best of” iets hebben. De gewone muziekliefhebber kan beter haar eerste albums nog eens opzetten en mijmeren over betere tijden.

6 juni 2004