Shemekia Copeland - The soul truth *****
Shemekia Copeland, duidelijk een dochter van haar beroemde vader, heeft niet alleen diens muzikale talenten geërfd, maar ook zijn groot hart. Deze sympathieke verschijning wist in korte tijd Dolly Parton op een vooruitstrevende wijze naar de geschiedenis te verwijzen en het blues-universum mag trots zijn op deze nieuwkomer. Sinds haar alom lovend ontvangen debuut "Turn The Heat Up" in 1997 kent de uit Harlem afkomstige blueszangeres een geweldig succes. Haar vorige album "Talking To Strangers" had reeds internationale erkenning ontvangen en werd nummer 1 in de Billboard Blues Charts. De dag voor de release gaf ze nog een optreden samen met haar producer Dr. John als voorprogramma van The Rolling Stones in Chicago. De dochter van wijlen bluesheld Johnny Copeland laat voor de vierde keer horen dat de appel niet ver van de boom valt. En helemaal in combinatie met de vermaarde Steve Cropper die zich voor de gelegenheid niet alleen opwerpt als producer, maar ook als bandlid. Samen met hem levert ze de sterkste van haar vier cd's voor Alligator af. Eindelijk een passende productie, goede songs en een uitstekend musicerende band waarin we buiten de leiding gevende Cropper op gitaar ook Chuck Leavell op piano, Felix Cavaliere op orgel, ex-Zappa drummer Chester Thompson en saxman Jim Horn terugvinden. Gezamenlijk kruisen zij de blues met New Orleans-funk en leggen twaalf nummers lang een veelal springerige fundering voor Copelands indrukwekkende stem. Zij zingt in de blues shouters-traditie, maar meer dan op haar vorige cd’s rekt ze muzikaal de grenzen van het genre op door haar blues met rock ‘n’ roll (o.a. in "Givin' Up You) en veel funk en soul te mengen. Copeland is met haar imponerende, soulvolle zang ook voor rootsy popliefhebbers interessant, omdat toon en volume kracht uitstralen. Haar thematiek blijft bluesy, maar ze kiest daarbij voor een zelfbewuste invalshoek: soms is ze humoristisch, terwijl ze ook duidelijke wraakgevoelens onder woorden brengt. Op die manier geeft ze op smachtende wijze een heel eigen, licht onheilspellende invulling aan het modieuze begrip Girlpower. Vooral in de op funk geïnspireerde nummers is die ook hoorbaar in haar intonatie en timing: ze heeft duidelijk plezier in de verbreding van haar roots. Omdat datzelfde geldt voor de muzikanten achter haar, levert dat een prachtige combinatie op. Het funky nummer "Breakin' Out" dat als opener fungeert, zet meteen de toon waarvan de rest van het uur nauwelijks meer vanaf wordt geweken, behalve dan in de welkome ballades (o.a."Strong Enough"), die het broeierige gefunk (o.a."Better Not Touch") aangenaam onderbreken. In de gospelgetinte ballade "Used" gaat Shemekia nog net niet over de top, maar benadrukt ze nog eens hoeveel vocale mogelijkheden ze heeft in het duet dat ze in deze song aangaat met Dobie Gray. Met dit album lijkt Shemekia een formule te hebben gevonden waarmee ze terugkeert naar haar blues roots, terwijl ze toch blijft mikken op een bredere markt. Op het podium heeft Copeland een enorme uitstraling. Haar unieke sound vol frisheid, creativiteit en ruw talent slaat een brug tussen genres en generaties getuige haar deelname aan het Moulin Blues Festival (2003) en het Engelse Cambridge Folkfestival in juli van dit jaar. Een jongedame met heel wat in haar mars. Als de jonge versie van Aretha Franklin of het jongste zusje van Tina Turner dolde ze over het podium en pakte vakkundig het publiek in. Nathalia, met alle respect, maar ga even bij deze dame kijken! Kortweg: als Shemekia Copeland de juiste mensen rondom zich kan verzamelen is ze de enige ware opvolgster van Aretha Franklin in haar beste periode.
19 november 2005