Shannon
Wright maakte met Crowsdell in 1995 een briljante maar volkomen genegeerde cd
(Dreamette). Ook de vier solo-cd's die ze tot dusver uitbracht waren van hoog
niveau, maar bleven onopgemerkt. De vijfde, Over The Sun, verschijnt voor de
afwisseling ook eens in Nederland en zo kunnen we deze getalenteerde
singer-songwriter eindelijk eens in Muziekwereld
verwelkomen. Samen met Steve Albini heeft Shannon Wright een intense cd
afgeleverd die van de eerste tot de laatste noot weet te overtuigen. Dat Wright
er bovendien een andere modus operandi op nahoudt dan de meeste van haar
collega’s en voor de productie lo-fi keizer Steve Albini aansprak, geeft haar
songs nog meer diepgang: op ‘Over The Sun’ is het al even moeilijk om een
akoestische gitaar te vinden als een kamerbreed arrangement of een traditionele
strofe-refrein-strofestructuur. In de plaats krijg je in hoofdzaak veel ritmisch
grillig en in vervorming spartelend gitaargepluk, een drumgeluid waarvan de
cymbalen een prominente plaats in de mix innemen en vooral Wrights strot, een
korzelige, hese en soms (bewust?) weinig toonvaste stem met de diepgang van de
Rocky Mountains. Slechts hier en daar is er wat extra garnituur voorzien, maar
steeds in de juiste dosis: een sobere cello is de subtiele finishing touch die
een song als ‘You’ll Be The Death’ of me – ongetwijfeld de pakkendste die dit
jaar al onze trommelvliezen streelde – nodig had, en tijdens ‘Throw A Blanket
Over The Sun’ begeleidt een heftig resonerende piano Wrights door merg en been
snijdende “No love is here”-kreet.Neen, veel reden tot een stralende glimlach is er tijdens en uren na het beluisteren van ‘Over The Sun’ niet, in die zin zelfs dat het een hele opdracht is om de plaat in één ruk tot zich te nemen. Maar eens die vuurproef doorstaan, openbaart ‘Over The Sun’ bij elke nieuwe draaibeurt nieuwe geheimen, wat wel héél straf is voor een plaat die in de eerste plaats uitblinkt in haar soberheid.