Sergio Cammariere - Dalla pace del mare lontano ***½
Zanger/pianist Sergio Cammariere komt uit Calabrië, diep in het zuiden van Italië. Hier is hij nagenoeg onbekend, maar in Italië wordt Cammariere beschouwd als een mogelijke troonopvolger van Paolo Conte. Met zijn vaste tekstschrijver Roberto Kunstler debuteerde hij begin jaren negentig op plaat en verder hield Cammariere zich bezig met filmmuziek. Inspiratie deed hij op bij Amerikaanse jazzpianisten als Art Tatum, Bill Evans en Keith Jarrett, terwijl ook klassieke en Latijns-Amerikaanse klanken hun stempel drukten op zijn composities en arrangementen. Dat is bijvoorbeeld te horen in het levendige titelnummer van deze cd met al eerder in Italië uitgebracht materiaal. Met als basis piano, bas en drums kleuren instrumenten als flügelhorn, trombone, gitaar en viool de nummers in. Met name die viool weet een melancholieke sfeer op te roepen in ballades met poëtische teksten, waarin nogal eens het thema 'verloren liefde' opduikt. Aangezien Cammariere is grootgebracht in de buurt van de zee speelt ook die een rol in zijn werk, zie bijvoorbeeld zijn versie van het Charles Trenet-succes La Mer. Raak is verder de schets van het kunstenaarsbestaan in Vita D'Artista en dat Cammariere en Kunstler mannen van de wereld zijn bewijzen ze in Paese Di Goal, een ode aan het voetbalgekke Italië, waarin het voor de blauwhemden zo succesvol verlopen WK in 1982 de revue passeert. Het nummer is tegelijk het meest Conte-achtige van de plaat. Cammariere mag dan niet over diens doorleefde stemgeluid beschikken en zijn eigen stijl ook nog niet helemaal gevonden hebben, aangenaam is deze kennismaking wel.
10 januari 2005