Rory Block - Blues walkin' like a man (Waardering Muziekwereld) 8½
Wat een rare carrière heeft Rory Block (1949) toch. Vanaf 1976 bouwt ze in de Verenigde Staten een enorme live-reputatie op als vertolker van de akoestische Delta-blues, maar weet ze in Europa geen potten te breken. Vervolgens wordt er in 1987 een succesvolle verzamelaar "Best Blues And Originals", uitgebracht die wereldwijd wordt genegeerd, maar juist hier in de Lage Landen twee enorme hits oplevert, nl. "Lovin' Whiskey" en "Gypsie Boy", waarna Rory Block weer gewoon in de anonimiteit verdween. Onder de ruim 20 cd’s die ze sinds 1976 heeft uitgebracht zitten een aantal klassiekers, maar de afgelopen jaren viel eigenlijk iedere nieuwe cd van Rory Block vies tegen. Tot de overstap naar een nieuw label, het blueslabel Telarc, waar Rory Block een creatieve impuls kreeg met de prachtige albums "Last Fair Deal" (2004) en "From The Dust" (2005). Na deze albums te hebben uitgebracht bij Telarc, had Block onderdak gevonden bij het Ryko label en zo verscheen in 2006 het album "The Lady And Mr. Johnson". Dit waren drie albums meteen in de goede richting: akoestische Delta-blues in zijn puurste vorm. Rory Block vindt haar inspiratie in de countryblues uit de eerste helft van de vorige eeuw. Nu geldt dat voor meer muzikanten in deze tijd, maar weinigen grijpen zo rechtstreeks terug op deze bij uitstek zwarte muziek als deze blanke muzikante. Niet alleen zijn haar eigen songs doordrenkt van de blues, ook vertolkt zij op elk album wel een song van Robert Johnson, Son House of Charlie Patton. Zo helpt zij een even belangrijke als mooie muzikale traditie te conserveren en in ere te houden. Dit was reden genoeg om een album uit te brengen met werk van blueslegende Robert Johnson. En dit moet haar goed gedaan hebben want haar nieuwste album "Blues Walkin' Like A Man" is ook een tribuut, met daarop weergaloze vertolkingen van legendarische Son House-songs.
Son House kan wellicht worden beschouwd als de krachtigste Delta bluesman. Hij was misschien technisch niet zo ontwikkeld als zijn leerling Robert Johnson, maar zijn gitaarspel had een rauw kantje en ook zijn stem en teksten waren sterk. Tijdens een ruzie schoot Son House in 1928 een man dood. Hiervoor werd hij veroordeeld tot een verblijf in de beruchte Parchman Farm. Maar binnen twee jaar werd hij weer vrijgelaten toen de zaak nogmaals werd beoordeeld en toen bleek dat Son uit zelfverdediging had geschoten. De rechter adviseerde hem de omgeving van Clarksdale te verlaten. In Robinsonville werd hij steeds lastiggevallen door een jongeman, die hem steeds maar vroeg hem gitaar te leren spelen. Af en toe kreeg deze jongeman Son's gitaar te pakken en begon er, tegen de zin van Son, op te spelen en hij stuurde hem steeds weg. Enkele jaren later kwamen zij deze jonge muzikant weer tegen en deze bleek een fabelachtige techniek te hebben ontwikkeld. De naam van deze gitarist was Robert Johnson. Rory Block was 15 jaar toen ze Son House ontmoette, zij groeide toen in de 60er jaren op in de legendarische wijk Greenwich Village (NY). Rory raakte toen al verslingerd aan de blues, maakte zich een eigen opmerkelijke gitaartechniek aan en groeide uit tot één van de grootste live en akoestische bluesartiesten. Met "Blues Walkin' Like A Man: A Tribute To Son House" wil ze dus wederom een hulde aan haar inspiratie brengen, hetgeen ze ook met verve doet. Dit is een buitengewone opname. Alleen Block, haar stem en haar gitaar zorgen voor een enerverende rit, enkel bijgestaan op drie tracks door Block's vriend, Lovin' Spoonful frontman John Sebastian, op harmonica. Hoewel de schijnwerper voor het ego goed kan zijn, laat het de muzikant ook alleen en naakt. Van de openingssong "My Black Mama" tot aan "I Want To Go Home On The Morning Train", het enige dat dit album onthult is dat Block één van de beste vrouwelijke Delta Blues ’slide gitaar’ speelster is. Zij zuigt je in haar wereld van de Delta Blues doordat zij emoties kan overbrengen als geen ander. Tijdens het beluisteren van deze plaat kunnen wij maar enkele albums opnoemen welke eenzelfde emotionele eerlijkheid bezitten als deze, en dan denken we meteen aan haar voorganger: "The Lady And Mr. Johnson". Lied na lied trekt zij ons binnen en houdt ons in de palm van haar hand; we luisteren zorgvuldig wanneer zij haar vingers laat dansen op de snaren van haar gitaar. Daarbij ontfermt zich hier over dertien House klassiekers zoals "Death Letter", "Preachin' Blues" en "Grinnin' In Your Face" en vertolkt deze met een bezieling die niet onder doet voor haar grote voorgangers. De overige liedjes steunen louter op haar soulvolle zang en zeer vaardige (slide-)gitaarspel. Haar uitvoeringen blijven dicht bij hun originelen, maar dat maakt "Blues Walkin' Like A Man: A Tribute To Son House" zeker niet tot een overbodige plaat. Kortweg: "Blues Walkin' Like A Man: A Tribute To Son House" is wederom het hoogtepunt van jaren de Delta Blues Mississippi te spelen, de muziek die voor haar een obsessie is sinds een dag in het jaar 1965 dat zij Son House ontmoette. Er zijn maar weinig muzikanten welke dergelijke muziek authentiek en tegelijk origineel kunnen brengen, maar Block lukt het. In haar handen is de muziek van House geen stoffige, te zien en aan te raken museumstuk, maar muziek dat leeft. Block zingt met haar rauwe stemgeluid liedjes die zich in je hersenen kronkelen waar zij een emotionele resonantie teweegbrengen. Zij is gewoon één van de beste akoestische vandaag nog levend zijnde spelers van de Mississipi Delta Blues en dit album is een perfecte showcase voor dat talent.
Track Listings
1. My Black Mama
2. Downhearted Blues
3. Preachin' Blues
4. Jinx Blues
5. Dry Spell Blues
6. Shetland Pony Blues
7. Death Letter
8. County Farm Blues
9. Grinnin' in Your Face
10. Low Down Dirty Dog Blues
11. Depot Blues
12. Government Fleet Blues
13. I Want to Go Home on the Morning Train
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 5 februari 2009
|
|