The Robert Cray Band - Don't be afraid of the dark (Re-play) (Waardering Muziekwereld) ****
Na de Bad Influence, de False Accusations en de Strong Persuador heeft de Robert Cray Band dan eindelijk gebroken met de tweeledige titeltraditie. Waar hij uiteraard niet mee gebroken heeft is zijn aanpak, waarin blues, funk, pop en soul als vanzelf in elkaar overvloeien tot een onmiskenbaar eigen stijl. Strong Persuador is zijn grote doorbraak plaat. Cray ontpopt zich tot een unicum in de blues door zowaar een grote hit te scoren en op de cover van The Rolling Stone te belanden. Zijn succes bewijst dat je niet oud, arm en miserabel hoeft te zijn om spetterende moderne blues te maken en begint langzaam maar zeker ook collega-muzikanten te inspireren. Toch beginnen de Cray-liefhebbers van het eerste uur dan een beetje te morren. Zijn inmiddels overbekende stijl wordt op Strong Persuador gladgestreken tot een soort salonblues. Een blues-yuppie, zo wordt hij al spottend genoemd. Het moet uit de goot komen en daar vooral blijven, zo vinden de puristen, anders is het geen blues meer. Een verwerpelijke houding, vind ik. Maar de eerlijkheidt gebiedt me te constateren dat van het bovengenoemde trio Bad Influence toch wel verrweg zijn beste is. Het geluid heeft dan nog de sfeervolle puntigheid en achteraf bezien bevat het toch een aantal van zijn allerbeste songs (Phone Booth, het titelstuk). Ook Don’t Be Afraid Of The Dark kan Bad Influence niet helemaal doen vergeten, omdat de plaat in wezen niets nieuws biedt. Wel mag het geheel geslaagder dan de voorganger genoemd worden. Het geluid, dat iets is opgehoogd door een piano en waarin wederom de Memphis Horns een belangrijke rol vervullen, is over de gehele linie een stuk levendiger. Het titelnummer (de nieuwe single) is een archetypisch stukje Cray-funk en glijd je via de verontwaardigde bluesschuiver Don’t You Even Care? Een plaat binnen die nauwelijks zwakke momenten kent. Wederom benadrukt Cray het band-idee door de composities evenwichtig te verdelen tussen hemzelf, de bandleden en zijn vaste hofschrijver en mede-producer Dennis Walker. Night Patrol is het enige wat afwijkende rock-uitstapje. Acting This Way wordt omhoog gestuwd door een fraaie saxsolo van David Sanborn. Maar de slottrits is toch wel het sterkst: Across The Line, een rechttoe swingende blues, waarin Cray zich ongewoon kwaad maakt en waardoor de emotiecurve hoog opzwiept. At Last is een fraaie soulballad die zo uit het Stax-boekje (van Otis Redding) lijkt te komen. En Laugh Out Loud tenslotte is wederom een waardige ballad waarin Cray, na alle ellende die het vrouwelijk geslacht hem heeft bezorgd, uiteindelijk toch bij de ware lijkt te zijn terechtgekomen. Eind goed, al goed.
Archief Muziekwereld: 11 februari 1989