Robbie Williams - Sing when you're winning  ****  (Re-Play)

Robbie Williams - Sing when you're winning

Nog bezwaren tegen Robin Williams? Vergeet alle poespas rond de persoon en doe de doppen uit je oren. O zeker, ik luister ook graag naar uitdagende muziek of muziek die mij diep raakt. Maar zo’n album als Sing When You’re Winning kan ik niet negeren, simpelweg omdat het me een goed gevoel geeft.. Al bij een eerste beluistering verbaasde ik mij over het plezier, de levenslust die uit de liedjes spreekt. Twaalf zijn het er, door Williams en diens rechterhand Guy Chambers ambachtelijk opgetrokken uit pop, rock, soul en disco. Mooi gespeeld, gezongen en opgenomen (productie Chambers en Steve Power), en boven alles onmiskenbaar Engels. De cd begint uitbundig met Let  Love Be Your Energy, waarma Better Man meteen de andere kant van Williams’ geluid laat horen. Deze eenvoudige ballade is even melodieus als Angels, zijn prijsnummer uit 1997. Haaks daarom staat Kid, een stevig duet met überbimbo Kylie Minogue dat bijna een sixties-achtig rockgevoel heeft. Supreme, If It’s Hurting You, Singing For The Lonely, By All Means Necessary, het zijn allemaal bovengemiddelde composities die onmiddellijk aanslaan. Zelfs afsluiter The Road To Mandalay mag dan haast een psychedelisch begin hebben, zo gauw het (babababaa) refreintje losbarst, kan iedere pubklant met opgeheven glas meebrullen. Als we op tweederde van de cd zijn, zakt hij wat in. Het blue-eyed soulnummer Knutsford City Limits en de semi-ballade Love Calling Earth, kabbelen wat voort en vervagen weer snel, terwijl Forever Texas slechts wordt gered door het bluesy arrangement. Wat deze drie songs wel gemeen hebben met de sterke overige liedjes zijn de associaties  die overal opduiken, in melodieën zowel als productie. Zeker zal bij Chambers en Williams het aloude adagium ‘beter goed gejat dan slecht geschreven’ meegespeeld hebben. Meestal gaat het om plagerijtjes, zoals het stukje I Will Survive in Supreme (je ziet ze gniffelen, daar aan de mengtafel) maar soms wordt er regelrecht eer betoond. Aan Ian Dury, bij voorbeeld, in Rock DJ. Dit is een album, gemaakt door artiesten die net zo gek zijn van de muziek van anderen als van henzelf. Is dat een probleem? Als het zo losjes gebeurt als hier, levert het voor de luisteraar een aardige popquiz op. De verbazing die Williams’ solodebuut Life Thru A Lens wekte (ex Take That en dan toch geloofwaardig doorrockende Britpop maken), werd enigszins gesust met het verschijnen van het tamelijk gladgestreken I’ve Been Expecting You. Sing When You’re Winning ligt stilistisch tussen beide platen in en is – millionseller of niet – in al zijn veelzijdigheid gewoon goed in balans.

 

2 september 2000

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex