Richard Swift - Dressed up for the leftdown    (Waardering Muziekwereld) ****

Richard Swift - Dressed up for the leftdown

Zelfs voor niet-ingewijden laat Richard Swift er met de titel van zijn nieuwe CD niet de minste twijfel over bestaan, dat hij een onverbeterlijke cynicus is. Maar dan wel eentje van het eerder tedere soort. Louter muzikaal gezien dan toch. Indie, maar toegankelijk. Zéér zelfs! Vaak vergeleken met die andere moderne crooner Rufus Wainwright, maar even goed met veeleer klassieke songwriters als een Randy Newman en een Nilsson. Heeft natuurlijk alles te maken met het feit, dat hij net als die twee graag achter zijn piano mag kruipen om te componeren. Andere uitstekende referenties vormen de heren McCartney en Harrison in hun prille na-Beatles-dagen. Met elk van de voornoemde groten deelt de Amerikaan alvast een bijzonder goed ontwikkelde neus voor fijne melodieën, regelmatig zwaar schatplichtig aan het popgebeuren van de eerste helft van de jaren zeventig in zijn eigen land. Centraal staan daarin voortdurend de eigen weemoedige stem en het vaardige, amper anders dan als retro te bestempelen toetsenwerk van Swift. Net zoals bijvoorbeeld ook een Andrew Bird dat zo graag doet, schuwt ook hij overigens het muzikale risico absoluut niet. Hij kiest voor een sobere, maar bijzonder effectieve aanpak, die uitmondt in een erg warm aandoend geheel, dat zowel liefhebbers van het betere commerciële popwerk als die van wat moeilijker spul zou moeten kunnen aanspreken. Wat wollige strijkers ter verfraaiing, her en der een (jazzy) flugelhornbijdrage, speciale gitaren, het zijn allemaal van die dingen die er toe bijdragen, dat je in verband met de muziek van Swift regelmatig geneigd bent het woord “groots” in de mond te nemen en “en passant” ook nog snel even de namen van Burt Bacharach en Van Dyke Parks te droppen. Het heeft immers allemaal iets bepaald ingenieus over zich.

Bron: www.crtlaltcountry.be

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 24 januari 2008

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex