R.E.M. - Accelerate     (Waardering Muziekwereld) ****Ĺ

R.E.M. - Accelerate

Accelerate zou terug gaan naar het startpunt van R.E.M. Maar hadden we dat al niet vaker gehoord van de jongens uit Athens, Georgia? Vier jaar na Around The Sun lossen Michael Stipe en zijn mannen die belofte in. En dat in 35 minuten die in een vloek en een zucht voorbijvliegen. Volgens Peter Buck zou er positieve honger zijn en Stipe riep al in december dat zij de wereld zouden verrassen met het resultaat. Hij zat er niet ver naast. Accelerate opent met het snelle Living Well Is The Best Revenge. Een heerlijke song met een overtuigend zingende Stipe, gedekt door een Buck die eindelijk weer eens een ouderwets herkenbare riff speelt. Goed couplet, goed refrein dus precies zoals we de band kennen uit hun glorietijd. De tweede song Man-Sized Wreath start ook met een gitaarrif die meteen weet te bekoren. Zo eentje die Buck al jaren niet meer heeft geschreven. De single Supernatural Superserious is niet de meest sterke track van Accelerate maar de hoge meezingfactor en het wederom pakkende refreintje rechtvaardigen de keuze. Op Hollow Man bepalen opbouw en structuur de kracht van de compositie. ĎI become the hollow man I seeí, zingt Stipe vol medelijden. Wereldsong! Het folky Houston start met Buckís akoestische gitaar waar een orgeltje doorheen klieft, maar blijft na een heftig begin wat steken in herhaling. De titelsong Accelerate heeft een postpunk randje en is misschien wel de meest vintage R.E.M.-verwijzing op dit album. Until The Day Is Done heeft dezelfde folky inslag als het meest recente werk van de band, maar ook hier is de vaagheid van het laatste werk verdwenen en breekt de spanningsboog niet al voor de laatst wegstervende toon. De invloed van Simon & Garfunkel duikt op in het intro van Mr. Richards. Prachtige tweestemmige zang en een bezwerend ritme maken van dit nummer een echte winner, zeker als halverwege het tempo wijzigt en Buckís venijnig gitaargeluid de overhand krijgt. Dit niveau wordt doorgetrokken op Sing For The Submarine wat ook alweer een spannende opbouw kent. Het repeterende spel van Buck krijgt langzaam bijval en eindigt in een orgie van drums en gitaargeweld met een dreigende Stipe die zingt: ĎThis is where you trust me! Tell me what tomorrow brings! Hij zit je op de hielen in Horse To Water wat een lijntje doortrekt naar het oude Little America van het album Reckoning. Bijna naadloos valt dan het slotakkoord in Iím Gonna DJ in. Thatís pretty final, Iím gonna teach you the end of the world! reclameert Stipe ironisch uit eigen werk. Het is een streepje licht op een album dat vol apocalyptische verwijzingen staat, maar juist muzikaal zwanger is van hoop en optimisme. Accelerate mag absoluut niet worden vergeleken met het eveneens erg rockgeoriŽnteerde Monster uit 1994. Op dat album probeerde R.E.M. te krampachtig en te gezocht het oude geluid weer te adopteren. Accelerate leunt wat meer tegen de stevige pracht van  Rich Pageant (86) aan maar zoekt niet halsstarrig naar nostalgie. De kwaadheid is echt, de sfeer bitter. Stipe zingt bijna het hele album in een laag register, maar nergens zakt als gevolg daarvan het zaakje in. De songs zijn daarvoor te sterk en vooral het gitaarspel van Peter Buck te gevarieerd en erg puntig. Producer Jacknife Lee, bekend van ondermeer Snow Patrol, heeft R.E.M. ook sonisch terug in de tijd gezet. Belangrijkste winstpunt van Accelerate is, hoe rauw en direct deze cd ook is, de charmante toegankelijkheid. Daar hoeven we voor de rest geen zwaarlijvige conclusies aan op te hangen. Dit is R.E.M. zoals we ze jaren niet meer hebben gehoord.

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 8 april 2008

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex