Ray Davies - Working man's café   (Waardering Muziekwereld) ****

Ray Davies - Working man's café

Een merkwaardig geval, die Ray Davies. In de jaren zestig was hij in zijn eentje bijna even productief en succesvol als Lennon & McCartney. Meer dan twintig Top 10-hits pende hij bij elkaar, allemaal popklassiekers nu. Daarna bleef hij met zijn band The Kinks driftig de wereld rond toeren, maar vloeide er geen hit meer uit zijn pen. Lange tijd werd dit geweten aan de invloed van zijn broer Dave, die van de groep een hardrockband leek te willen maken. Maar inmiddels zijn The Kinks alweer tien jaar opgedoekt en heeft Ray Davies diverse soloplaten op zijn naam staan. En net als de groepsalbums sinds 1970 zijn die op hun best wel aardig. De teksten zijn altijd interessant, maar de melodieën vliegen meestal het ene oor in en het andere meteen weer uit. Working Man’s Café is echter een goede plaat, van een niveau dat we al lang niet meer van Ray Davies hebben gehoord. Regelmatig grijpt hij terug naar Village Green Preservation Society uit 1968, onbetwist het beste studioalbum van de band. In You’re Asking Me klinkt, voordat Davies aan het eind van het nummer gaat brallen, even die grandeur van vroeger door. De marching band in Morphine Song is een frivoliteit die Davies zich lang heeft ontzegd en die juist die vroegere platen zo speels maakten. Vietnam Cowboys, Working Man’s Café, In A Moment en No One Listen zijn van die gitaarliedjes waar Davies het patent op lijkt te hebben: spits en bitterzoet. Zijn vorige album Other People’s Life werd met veel tamtam uitgebracht maar viel nogal tegen. Working Man’s Café is met minder publiciteit omgeven, maar wel een veel betere plaat. JAN VAN DER PLAS

Bron: www.oor.nl

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 8 januari 2008

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex