Powderblue - Powderblue *****  

Zij een uiterst getalenteerde liedjesschrijfster-gitariste voorzien van een glasheldere stem. Hij een kanjer op zowat alles wat maar snaren (akoestische en elektrische gitaren, dobro, basgitaar, banjo, pedal steel) heeft. Samen maken ze een fantastisch album binnen het gouden driehoekje country/folk/singer-songwriter stuff. Het doet in heel wat opzichten denken aan een stukje uit de bio van Gillian Welch en David Rawlings. Feit is echter, dat we ’t hebben over een voormalige winnares van de Grote Prijs van Nederland en haar wederhelft. Met name over Marjolein van der Klauw en haar partner Jac Bico. Samen vormen ze als Powderblue één van de beste roots acts van de Lage Landen van het ogenblik. Samen met contrabassist Ger-Jan Blom, drummer Boyd Small en Ton van Bergeijk op de mondharmonica tekenen van der Klauw en Bico op hun titelloze tweede CD – de opvolger van het ook al erg lovend onthaalde “So Much To Cover” uit 2002 – voor een onwaarschijnlijk mooie collectie liedjes, die eigenlijk on-Nederlands goed klinkt. Als het je niet op voorhand verteld was, zou je nooit of te nimmer een Nederlandse act achter dit album gezocht hebben, zo grensoverschrijdend knap klinkt het. Al van bij de eerste tonen van het zwaar op een voor één keer niet triest aandoende pedal steel leunende, speelse openingsnummer “Upstairs, Downstairs” weet je dat het hier goed zit. Zo lekker verfrissend hoor je rootsy country dezer dagen immers niet al te vaak meer brengen. En die eerste indruk vindt al gauw bevestiging in de volgende liedjes. “Look Me In The Eye” is een zalige ballad, waarin Bico nadrukkelijk zijn talenten als snarenvirtuoos mag laten blijken. En het een desolate indruk nalatende “New Year’s Eve” is desert country van een zodanig goed niveau, dat heel wat Amerikaanse collega’s van het duo er een punt kunnen aan zuigen. Van der Klauws stem zoekt hier nadrukkelijk een eigen niche tussen die van pakweg Gillian Welch en de jonge Emmylou Harris. En dan is er de beklemmende intimiteit van de prijsballade “Things To Do”, waarin Bico met de accuratesse van een oude grootmeester de wonderlijkste tonen uit zijn dobro tovert. En zo gaat het maar door. Van het op een apart countrymotiefje voortdravende “Leave Me In The Morning” over het in regelrechte fingerpicking-stijl ingeblikte “Rosie” of het uptempo door fijn banjowerk omlijste “I Wear Your Jeans” tot de afsluitende cover van het door Welch en Rawlings gepende “Dry Town” – als je op zoek bent naar ook maar één enkel moment van zwakte, dan kom je hier bedrogen uit. Wat dit stel op zijn gewoon bij Bico thuis opgenomen “moeilijke tweede” klaarspeelt, rechtvaardigt als dusdanig zowat om het even welk superlatief dat je ervoor zou willen bovenhalen. Alles klinkt hier gewoon even warm en even charmerend. En het zou mij eerlijk gezegd dan ook niet in het minst verbazen, als van der Klauw en Bico binnenkort ook in de States aan de bak zouden komen. Verplichte aanschaf voor Americana-liefhebbers dit album!

15 mei 2004