PJ Harvey - Stories from the city, stories from the sea  **** (Re-Play)

PJ Harvey - Stories from the city, stories from the sea

In haar thuisland Groot-Brittannië, waar felle dierenactivisten regelmatig voor commotie zorgen en zwerfkatten beter verzorgd worden dan bejaarden, heeft Polly Jean Harvey haar imago weinig goed gedaan door zich als plattelandsmeisje uit te spreken vóór de wrede vossenjacht. Maar de verder betoverende PJ boycotten vanwege haar dubieuze standpunt, zal even moeilijk zijn als het negeren van een broodje kroket door beginnende vegetariërs. Stories is het zesde studioalbum in wat zo langzamerhand één van de belangrijkste vrouwelijke pop-oeuvres van de laatste tien jaar mag heten. Ze zou de koningin van de indie-scene zijn, de pin-up van de alternativo’s, maar net als Tori en Björk ontstijgt PJ Harvey deze enge hokjes met haar magische songs die iedereen vroeg of laat raken. Is dat niet eerder gebeurd, dan wel met Stories from the city, stories from the sea. Ondanks het tweede deel van de titel en Polly’s immer vage scheidslijnen tussen het mannelijk en vrouwelijk perspectief, hoef je hier geen verzameling ruwe zeemansliederen te verwachten. Stories bevat nog slechts sporadisch de typerende noise-explosies, is grotendeels ingetogener en melodieuzer en is daarmee het meest toegankelijke Harvey-album. Duisternis overheerst in de heftige Bonnie & Clyde-relaties van Big Exit en de single Good Fortune, waar de geliefden met pistolen de loze buitenwereld bevechten. Ook in het breekbare A Place Called Home gaat de ophaalbrug resoluut omhoog. Just hold on to me / one day there I’ll be a place for us. Geen wonder dat boerendochter Harvey zich de ogen uit het frêle lijf staart in de stad der steden: New York. Komt ze in You said something niet veel verder dan wat algemene beschrijvingen van de plaatselijke skyline, daar inspireert de metropool haar in This mess we’re in tot een meeslepende ballade over twee ex-geliefden gescheiden door een oceaan. Dit hoogtepunt wordt grotendeels vol gezongen door Thom Yorke (die tevens achtergrondvocalen levert voor Beautiful feeling en One line). Hoewel het vreemd is om de doorgaans aseksuele Radiohead-zanger een regel te horen huilen als night and day / dream of making love to you now, baby, boort This mess we’re in een gat in de maag van iedereen die ooit een liefje vaarwel zoende. Maar Stories ontpopt zich gaandeweg als een viering van betere tijden en sluit daarom toepasselijk af met We float, waarin Polly allereerst in de kille spraakzang verhaalt van een zwart verleden om ons vervolgens mee te voeren naar een Utopia van hemelse koortjes en gloedvolle pianoklanken. De rups wordt een vlinder: But now we float / take life as it comes. PJ zit goed in haar vel momenteel en maakt zelfs op de hoesfoto een blakende indruk. Het levert niet haar spannendste album op, maar waarom zou een artiest eeuwig moeten lijden? En wie weet stuurt de grillige diva ons de volgende keer het donkere herfstbos weer in. Hopelijk lopen daar dan nog wat vossen rond.

 

14 oktober 2000

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex