Pinback - Summer in Abaddon  ***

Pinback - Summer in Abaddon

Er is helemaal niets mis met gitaarrock die van couplet naar refrein gaat en weer terug. Maar er zijn ook bands die het zichzelf iets moeilijker maken dan dat en daar is ook zeer zeker niets mis mee. Gezien het bescheiden succes van bijvoorbeeld Elbow en The Dears zijn er ook nog mensen die voor deze laatste soort muziek een paar euro’s over hebben. Goed nieuws voor Pinback. Summer in Abaddon is typisch zo’n schijfje voor echte fijnproevers. Op Summer in Abaddon trekken de sympathieke Canadezen de lijn van hun vorige plaat door, met tien geraffineerd opgebouwde songs vol sfeerwisselingen. Ze gaan hier wel iets feller tekeer dan op hun voorganger Blue Screen Life en wat EP’s, maar de stemming wordt nog steeds in grote mate bepaald door de twee zangers Rob Crow en Armistead Burwel Smith IV (even oefenen op die naam), die net zo makkelijk treurig, breekbaar als intiem klinken. Meebrulsongs en catchy-refreintjes zijn echter uit den boze bij de Pinbackers. Het gevaar van een saaie, monotone plaat ligt dan al snel op de loer. Maar dat hoeft natuurlijk niet als je, zoals Pinback heeft gedaan, kiest voor een kleurrijke instrumentale invulling. Opener Non Photo geldt als een blauwdruk voor de rest van de plaat. Op het eerste gehoor denk je dat je het jezelf nog kunt permitteren om ondertussen gewoon te gaan stofzuigen, de ramen te lappen of eens even lekker stevig de vloer te gaan dweilen, maar de funky repeterende baspartij en de bezwerende drums zuigen je al snel de rest van de cd in. Weg dus met die stofzuiger en ga er even goed voor zitten. Wie vervolgens het geduld durft te bewaren zal de schoonheid van nummers als Blue en Bloods on fire na verloop van tijd op juiste waarde gaan schatten. Pinback heeft met Summer in Abaddon een coherende plaat afgeleverd die weliswaar niet bol staat van het experiment en ook zeker niet het muntje direct zal laten vallen, maar wel een album dat absoluut voldoende fraais bevat om nog wel even over de gemiddelde houdbaarheidsdatum heen te gaan. Vergeet ik nog te vermelden dat de songs volgens de inlay allemaal zijn opgenomen in de achterkamer van Armistead en vervolgens zijn afgemixt in Crow’s slaapkamer. Het verhoogt het intimiteitgehalte des te meer.

 

13 april 2005

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex