Paul Hattink - No limits   (Waardering Muziekwereld) ****

Paul Hattink - No limits

Paul Hattink is de man die na het uitbrengen van “ Stonehenge 4” Echoes of Ancient Mysteries” en met Stonehenge 5 “Revealing the Myth” het mysterie onthulde dat hij de muzikant achter de veronderstelde Engelse band Hatfield’s End was. Beide cd’s verkochten totaal 18000 exemplaren. Zo’n anderhalf jaar geleden plaatste ik een recensie over zijn laatste album op Muziekwereld. Een recensie die leidde tot de maximale score van 5 sterren. Paul Hattink komt nu met een compleet nieuw werk dat refereert aan het werk van Yello, Moby, Camel en Gare du Nord. Meestal beluister ik gemiddeld vijf maal een album alvorens er via Muziekwereld een sterrenwaardering op los te laten. Voor Paul’s nieuwste album No Limits heb ik echter nog meer luisterbeurten nodig gehad, want reeds na de eerste luistersessie worstelde ik met tegenstrijdige gevoelens. Gebleven is uiteraard Paul’s meer dan sublieme opnamekwaliteit, waardoor de cd ook een uitstekende referentie-cd is voor de kwaliteit van de hifi- installatie. Audiofiel dus wederom een meesterwerk. Maar geldt dat ook in artistiek opzicht? Wel, daar wringt voor mij de ‘muzikale’ schoen. Gecoverde nummers als Harold Faltermeyer’s Axel F, The Model van Kraftwerk en met name Oldfield’s Tubular Bells (door de meester zelf reeds gigantisch uitgemolken) voegen op No Limits niets toe aan het origineel. En ook Paul’s eigen nummers spreken mij dit keer helaas minder aan. Ik mis de spanning van zijn vorige albums. Maar mijn bewondering voor de geweldige recording en mixing van Paul Hattink bleef ook na tien keer luisteren kaarsrecht overeind. Een 5 voor het geluid en een 3 voor de muzikale waarde, zodat ik voor No Limits uitkom op een waardering van 4 sterren.

 

1 november 2006

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex