Patti Smith - Trampin' ****½  

Nooit maakte een album zoveel indruk op me als Horses van Patti Smith. Het debuut van de ‘hogepriesteres van de punk’, dichteres en later schilderes, sloeg in 1975 in als een bom. En was het begin van de New Yorkse ‘new wave’ die ook Talking Heads, Ramones, Blondie en Television voortbracht. Patti is altijd zuinig geweest met het uitbrengen van cd’s. Op het toppunt van haar roem trok ze zich zestien jaar vrijwel volledig terug om zich aan haar gezin te wijden. Dit is pas haar negende album in bijna dertig jaar, het vierde sinds haar sublieme comeback-cd Gone again na de dood van haar man in 1994. Vier jaar na Gung ho klinkt Patti onverminderd strijdbaar. In haar eigen ‘shock and awe’-techniek gaat ze twaalf minuten lang heftig tekeer tegen de oorlog in ‘Radio Baghdad’, dat begint met het geluid van spelende kinderen in die stad. Elders leeft ze mee met de slachtoffers van 11 september. De vredesboodschap staat voorop, ook in het andere lange nummer, ‘Ghandi’. Typerend voor Patti is ook de ode aan een lang overleden kunstenaar, hier dichter William Blake, in ‘My Blakean year’. De enige niet-originele song is titelnummer ‘Trampin’’, dat na het heftige ‘Radio Baghdad’ de cd afsluit: een traditionele gospel, in de jaren ’50 bekend van Marian Anderson. Patti’s dochter Jesse (16) speelt hier piano. De song eindigt met de zin ‘Trying to make heaven my home’. Na zo’n indrukwekkende, sterke, relevante cd in een tijd waarin voor velen Idols de norm is, gun ik haar de huiselijke hemel van harte.

19 mei 2004