Patti Smith - Twelve (Waardering Muziekwereld) ***½

Patti Smith - Twelve

Patti Smith is één der groten in de popmuziek. In maart van dit jaar werd ze terecht toegelaten tot de Rock & Roll Hall Of Fame. Met haar nieuwe album Twelve lijkt de gelauwerde rockdichteres (zestig inmiddels) de rollen om te draaien. Ditmaal toont zij wie ze tot de groten van de popmuziek rekent. Oftewel: Patti kiest haar klassieken. Dat doet zij samen met haar band en muzikale ‘gasten’ als Tom Verlaine (gitaar), Flea (bas) en Rich Robinson van The Black Crowes (slidegitaar en dulcimer). Ook zoon Jackson (gitaar) en dochter Jesse (zang) zijn van de partij. Op zich is Patti’s selectie uit het pantheon niet eens zo verrassend. Jimi Hendrix (Are You Experienced?), Neil Young (Helpless), The Rolling Stones (Gimme Shelter), Bob Dylan (het ten onrechte nooit als klassieker erkende Changing Of The Guard), The Doors (Soul Kitchen) en The Beatles (Within You Without You) zijn onomstreden grootheden. Dat zijn natuurlijk ook Nirvana en Stevie Wonder, van wie zij respectievelijk Smells Like Teen Spirit en Pastime Paradise vertolkt. Deze uitvoeringen behoren tot de hoogtepunten van Twelve, zoals ook Midnight Rider (Allman Brothers), White Rabbit (Jefferson Airplane) en The Boy In The Bubble (Paul Simon) dat zijn. Eigenlijk lijkt alleen het Britse jaren-tachtig-synthiduo Tears For Fears (Everybody Wants To Rule The World) wat te licht voor Patti’s elite. Het mag de pret niet drukken. Twelve is een heerlijke bloemlezing. Intiem, sfeervol, losjes gemusiceerd in semi-akoestische setting. Het bijzondere is dat Patti en haar begeleiders de songs bijna op de tast verkennen, om ze vervolgens volkomen naar hun hand te zetten. Dat Patti daarbij soms zoekend inzet en dan weer impromptu aan het dichten slaat, zoals in het door tokkelinstrumenten gedragen Smells Like Teen Spirit, draagt alleen maar bij aan het gevoel naar iets bijzonders te luisteren. De enorme bevlogenheid van haar voordracht loopt gelijk op met de ingehouden spelstijl van haar begeleiders. Anders dan op haar vorige platen giert ze hier nergens vocaal uit de bocht. Integendeel, de grootmoeder van de Amerikaanse tegencultuur (punk, beat poetry, politiek activisme) voert ons resoluut langs de door haar uitgezette route door zo’n veertig jaar pophistorie. Een smaakvolle, geïnspireerde en leerzame reis. TOM ENGELSHOVEN

 

Bron: www.oor.nl

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 13 mei 2007

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex