Nouvelle Vague - Latenighttales (Waardering Muziekwereld) ****

Nouvelle Vague - Latenighttales

Welkom in de nachtclub van Marc Collin en Olivier Libaux . Waarin het beroemde Franse gezelschap voor de verandering niet hun gebruikelijke en zeer succesvolle programma van new wavehits in bossa novajasje opvoert, maar vanavond zal kiezen voor een persoonlijke aanpak. Nouvelle Vague presenteert hun eigen omgevallen platenkast! Samen met de charmante zangeressen Melanie Pain en Marina Phoebe is het duo uit Parijs al drie jaar lang succesvol met een gouden en verbluffend simpele formule: het coveren en opnieuw arrangeren van oude new wave-klassiekers uit de jaren tachtig. Met als resultaat een hele rits romantische bossa novaliedjes, waarbij je telkens opnieuw het 'van-wie-was-dit-ook-al-weer-gevoel' bekruipt. Eind vorig jaar verscheen hun tweede album Bande a Part, waarop liedjes van New Order, Blondie en Visage in soepele shuffles werden gegoten, met opnieuw tevreden geknor van fans en journalisten. Het lag dus voor de hand dat Nouvelle Vague voor hun Late Night Tales zou kiezen voor een naadloze mix van de originele versies. Godzijdank hebben ze dat niet gedaan. Nee, daarvoor heeft Nouvelle Vague echt teveel stijl. Weliswaar grepen ze in de oude doos, maar ze selecteerden grotendeels obscure of nagenoeg vergeten liedjes uit de romantische periode tussen 1960 tot pakweg 1985. Neem het rokerige 'San Francisco is a Lonely Town' van de Amerikaanse crooner Charlie Rich. Of het fluweelzachte 'Baby' van het Braziliaanse Os Mutantes. De hoeveelheid puntschoenen blijft dit keer beperkt tot de Pale Fountains, Tones On Tail en David Sylvian. Vaker overheerst de ingetogen soul, downtempo en americana van het type 'met de gordijnen dicht'. Zoals een handvol prachtig droevige songs van Peggy Lee, Isabelle Antena en Glen Campbell. Kortom, een verzamelaar voor hopeloze romantici.

 

Bron: www.velvetmusic.nl

 

Gepubliceerd op Muziekwereld: 9 mei 2007

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex