Norma MacDonald - The forest for the trees (Waardering Muziekwereld) 8
Norma MacDonald verpakt haar enigszins melancholische, zelfs mistroostige kijk op het leven in hedendaagse akoestische rock en country songs en ballads zoals dames van stand dat dezer dagen doen. Norma zegt zelf dat ze opgroeide op cassettes van Willie Nelson en met het oor gekluisterd aan de langegolfzender die uitzond vanuit het zuiden. Zo waaide het diepste binnenste van Texas binnen in Cape Breton. MacDonald is in het noorden blijven wonen. We stellen ons voor hoe ze haar countrysongs schrijft in een houten blokhutje ergens op een klif met onderaan de op de rotse inbeukende golven. Aan de keukentafel. De Stetson op het aanrecht. Zo zouden wij dat alleszins doen als we in, pakweg, Halifax woonden. De songs op ‘Forest For The Trees’ dragen een hedendaagse signatuur. Een akoestische gitaar staat altijd centraal. Verder wisselt ze af met orgelgeluiden, piano, pedal steel –uiteraard- banjo en mandoline. Wij noteren namen als Charles Austin op gitaar en banjo, Adam Fine op bas en Dale Murray op pedal steel. Vooral het gitaarwerk maakt indruk. Hier heeft iemand goed geluisterd naar Lanois-producties. Maar bovenal gaat Norma’s stem velen doen smelten. Zij heeft dat lichtjes hese en smachtende dat doet denken aan Nathalie Merchant en Margo Timmins.
This life’s
for the living
So live it up baby
Time moves so fast in the blink of an eye
MacDonald mag dan geen al te hoge pet van de mensheid ophebben en ervan uitgaan dat elke mens de capaciteit in zich draagt om haar te ontgoochelen –en wie zijn wij om haar daarin tegen te spreken- toch schrijft ze geen druilerige songs. Ze dramt nooit door, maar heeft een soort optimisme, een geloof in de eigen innerlijke kracht. Dat maakt ‘The Forest For The Trees’ een erg sterke en vooral ook heel mooie plaat. Soms mag een plaat ook gewoon eens mooi zijn...
Duke J
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 29 augustus 2009
|
|