Nadieh - Company of fools ***  (Re-play)

Nadieh - Company of fools

Ik was Nadieh volledig uit het oog verloren en dacht dat zij na een mislukte carričre uit het vak was gestapt en had gekozen voor het fulltime-moederschap. Diep geschokt was ik toen ik een tijdje geleden van een vriend vernam over haar tragische veel te vroege dood, zo’n tien jaar geleden. Sinds een tijdje heb ik haar albums weer op cd en in het kader van het regelmatig op Muziekwereld terugkerende item ‘Re-play’ is het thans een goede gelegenheid mijn recensie van april 1988 van de tweede cd Company Of Fools enigszins ‘opgepoetst’ opnieuw te publiceren.

Over de debuutelpee Land Of Tá van Nadieh staat in Oor’s Popenceyclopedie ondermeer dat deze plaat zeker voor Nederlandse begrippen een ongewone combinatie van muziekstijlen kent, waarbij naast Westerse technologie volksinvloeden uit verre landen een dominante rol spelen. Nadieh is een jonge vrouw die in haar muziek het liefst met bijvoorbeeld een Zwitserse koebel, een Thaise trekharmonica of een Pyrenees dwarsfluitje zit te experimenteren. Haar platenmaatschappij moet evenwel niets van deze gedurfde aanzetten tot wereldmuziek hebben, omdat ze meent dat de meer bezadigde doelgroep, die ze voor de muziek van Nadieh voor ogen heeft, hierdoor afgeschrikt zou kunnen worden. Daarom heeft Polydor allereerst Hans Vermeulen en Cees Buenen als producers van Nadieh’s debuut (grotendeels) vervangen door het meer behoudende Engelse duo Stewart en Bradley James (bekend o.a. van Kiki Dee, Nana Mouskouri en Imagination). Ten tweede laat ze Nadieh op Company Of Fools begeleiden door een vaste band en dus niet meer door een stelletje sessiemuzikanten dat – indien de muziek van de act hiertoe inspireert of om de sleur van het sessiewerk te doorbreken – nog wel eens met een gloedvol experiment op de proppen wil komen. Nadieh’s band begeleidt haar vlekkeloos en effectief en legt respect aan de dag voor haar composities, maar van een uitbundig eigen karakter, laat staan van aantrekkelijke speciale effecten die bijvoorbeeld aansluiten op de kosmopolistische inslag in de composities van Nadieh, kan in de merendeels plichtmatige begeleiding op Company Of Fools helaas niet gesproken worden. Geen kwaad woord overigens over de componiste en zangeres Nadieh, maar ook met de geforceerde midlifecrisis-rock in Tense, Time And Space, Are You Man Enough?, The Maker en de demagogie in de meezinger To The Rhythm (een geheide hit) wordt nog eens extra benadrukt dat het instrumentale kader waarbinnen de meeste nummers op Company Of Fools bewegen te mainstream is. Dan wil ik het nog eens niet hebben over de nummers waarin Nadieh in een easy listening bad wordt ondergedompeld en klinkt als Lori Spee. De mooiste stukken (waaronder Silently) en het door Hans Vermeulen geproduceerde Haifa Blue) zijn die waarin Nadieh’s folky roots ook qua begeleiding tot uitdrukking komen. Company Of Fools is zonder enige twijfel de mooiste en de beste elpee met erudiete Langs De Lijn-muziek die dit jaar van eigen bodem zal verschijnen. Dit is bedoeld als een compliment maar ook als een waarschuwing, want het talent Nadieh – mits door meer avontuurlijke handen in instrumentale banen geleid – verdient het eigenlijk ook door een progressief poppubliek gehoord te worden.

 

15 april 1988

Tracks en Credits

Terug naar Hoofdindex