Mogwai - The Hawk is howling (Waardering Muziekwereld) 7
Ah, Mogwai. Bij uitstek een band wiens platen je zelden voor je lol (of om wat voor gezonde reden dan ook) draait, maar wiens concerten je voor geen goud zou willen missen. Live beheerst het stoïcijnse Schotse vijftal immers de magische kunst van het boven zichzelf uitstijgen en bovendien: hun muziek wint live ontegenzeglijk aan kleur, power, intensiteit, zeggingskracht, betovering – enfin, u kent het rijtje clichés dat doorgaans wordt toegeschreven aan instrumentale muziek met, om het eens voorzichtig uit te drukken, enige dynamiek. The Hawk Is Howling, als je de verdwaalde soundtracks, BBC-sessies en opgerekte EP’s niet meetelt het zesde reguliere Mogwai-album, verandert niet zoveel aan die situatie. De mannen zijn in vorm, dat zeker. Al resulteert dat niet, zoals op hun (wat mij betreft) voorlopige mijlpaal Mr. Beast uit 2006, tot al te veel creativiteit en vooral zelfbeheersing: The Hawk Is Howling neemt dik een uur de tijd voor tien tracks (reken maar uit), maar laat verder weinig nieuws of verrassends horen. En dus gaat het weer van rustiek kabbelend tot woest om zich heen slaand, van mooi naar lelijk en van warm pianobad tot verstikkende gitaarstorm (plus alles ertussenin), terwijl slotstuk The Precipice de deur dichttrekt zoals ‘t hoort: with a bang. En de songtitels? Uiteráárd weer onbetaalbaar. I’m Jim Morrison, I’m Dead wint, maar The Sun Smells Too Loud en I Love You, I’m Going To Blow Up Your School mogen er ook zijn. Evenals het belangrijkste nieuws van deze recensie: op 30 oktober en 1 november spelen ze weer in ons land. ERIK VAN DEN BERG
Bron: www.oor.nl
Gepubliceerd op Muziekwereld: 4 januari 2008